انیمیشن پرشخصیت بدون اندیشه

فِلَش، واندِروُمن، سوپرمن، بتمن، گرین لِنترن و در نهایت شِزَم. تمامِ پهلوانانِ افسانه‌ای را جمع کرده‌اند تا شاید دنیا را نجات دهند. باید برای نجات دنیا از هر امکانی استفاده کرد.
دیدنِ سرزمین لوگو آن هم بعد از ۱۴سری یا حتی بیشتر، هنوز هم می‌تواند برای کودکان جالب باشد. کودکانی که می‌توانند یک فیلم را بارها و بارها بدون اینکه احساس خستگی کنند ببینند و خود را به‌جای هر کدام از شخصیت‌ها گذاشته و بر اهرمن پیروز شوند.
دیدن سری اول و حتی دوم برای همه شاید زیبا بود، ساختنِ دنیایی که خودمان با لوگوها همیشه می‌ساختیم حالا زنده شده بود و در برابر ما راه می‌رفت و با ما حرف می‌زد. هیجان‌انگیز است حتی اگر دیگر کودک نباشیم. اما انگار دیدنِ دوباره‌ی همان داستانِ همیشگی، ملال‌آور باشد اما هنوز هم، رگه‌هایی از خلاقیت در آن دیده می‌شود، اگرچه به زعم من آنقدر زیاد نیست که مرا مشتاق کند به هیجانِ دیدن آن.
اما کودکان به‌مانند ما فکر نمی‌کنند. احتمالاً انیمیشن جذابی خواهد بود برای کودکان. مخصوصاً حالا که یکی از قهرمان‌های جدید – شزم – پسر نوجوانی بیش نیست. پسری که می‌ترسد توسط دیگران مورد پذیرش واقع نشود هنگامی که سن او را بدانند، چرا که از دیدِ بزرگترها، بچه‌ها همیشه بچه‌اند. اما قهرمان‌های داستانِ ما، هرگز مانند دیگران نمی‌اندیشیدند و به گفته‌ی بتمن: 《تنها راه برای اعتماد کردن به بقیه، اعتماد کردن به آن‌هاست.》 پس شزم با اعتماد کردن به دیگر سوپرقهرمان‌ها، اعتماد آنها را جلب می‌کند و البته که مورد پذیرش واقع می‌شود در نهایت هم قدرت اوست که همه را نجات می‌دهد.
شزم قهرمانِ نوجوانِ داستان، پسرکِ ساده و مودب و شیرینی‌ست که به مانند سنش فکر می‌کند و به‌اقتضای سنش صلح و راستی را می‌خواهد، اما در نهایت هرگز از مبارزه در برابر بدی هم دست نمی‌کشد.