ضربآهنگ بالا در اثری آنارشیستی
مرور آثار سینمای میانهی چین که بسیاری از آنها در ژانر جنایی و اکشن هستند چیزی جز ضربآهنگ بالا و بیثمر نیست. اما چین در اطراف خود دو سینمای قدرتمند را دارد؛ هنگکنگ و تایوان. هر آنچه را که سینمای چین ندارد، این دو سینما درون خود دارند. «وای کافای» یکی از کارگردانهای تقریباً مستقل سینمای هنگکنگ است که در طول دورهی نویسندگی و کارگردانی خود در ژانرهایی چون کمدی، عاشقانه، جنایی و اکشن آثاری را روی پرده برده است. از مجموع آثار او میتوان بهراحتی نگاه ساده و بدون غلو او را درک کرد. این کارگردان هنگکنگی در جدیدترین اثر خود تا جایی که میتوانسته ضربآهنگ اثر را بالا برده است و قصهای مملو از کاراکتر را تصویر میکند.
فیلم در باب مجموعهای از پروندههای حلنشدهی پلیس جنایی است. زمان فیلم بین گذشته و حال در جریان است. در دههی ۱۹۹۰ میلادی پروندههای حلنشدهای وجود داشتند که در نهایت به سرانجامی نرسیدند. یکی از کاراگاهان پلیس هنگکنگ با نام «جون لی» پس از این رخدادها دچار فروپاشی ذهنی و در نهایت از ادارهی پلیس اخراج میشود. اما این ماجرا سر دراز دارد و دو دههی بعد مظنونان پروندههای لاینحل گذشته توسط عدهای که خود را «گروه کاراگاهان» مینامند به قتل میرسند و در هر صحنه نشانههایی از قتل بعدی به جا گذاشته میشود. نقطهقوت کارگردان درست در همینجاست که توانسته در این هیاهو قصهاش را روایت کند. داستان آقای کافای هویتمند است و این مهمترین خصوصیت بارز آن است. انبوه کاراکتر در این فیلم مملو از تعقیبوگریز و درگیری درون ذهن جون لی حتی برای لحظهای قصه را از مسیر خود خارج نمیکند. کافای طی سه دهه فیلمسازی و نویسندگی خود نشان داده که قصهگفتن برای مخاطب عام سینما را در بطن سینمای مستقل میشناسد و خوب میداند روایتهایاش باید چه کاراکترهایی با چه خصوصیاتی را در خود داشته باشند. او در این اثر بهسبب اینکه میداند مخاطب این سینما چگونه با ضربآهنگ بالا آمیخته شده است، اثرش را در بالاترین ضربآهنگ نگاه میدارد و سعی دارد همهی تقابلها پینگپنگی باشند.
این فیلم داستانی جذاب دارد که بهخوبی نمایانگر پتانسیل بالای سینمای تجاری چینیزبان است. اما این اثر را نمیتوان با آنچه در سینمای تجاری چین جریان دارد مقایسه کرد. تفاوت در این است که آن روایتها هم ضربآهنگ بالایی دارند، اما نمیتوانند به هویت روایی برسند. در سال ۲۰۲۲ سینمای چین چند اثر مختلف در ژانرهایی که تاکنون در آنها کمکار بوده روی پرده برده و در مرورهای آینده به آنها خواهیم پرداخت. باید دید آیا پس از دههها سینمای هنگکنگ و تایوان میتوانند روی ساختار سینمای میانهی چین تأثیر بگذارند یا سیاستگذران سینمای چین همچنان بر این اصرار دارند که از همان سیاست وام گرفتن از هنرمندان هنگکنگی و تایوانی در سینمای خود استفاده کنند. مشکل اینجاست که چین دو کشور تایوان و هنگکنگ را همچون دو استان میپندارد و هنوز هم قبول نمیکند که مردمان این دو سرزمین هم بهلحاظ فرهنگی و هم هنری با این کشور متفاوت هستند.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.