این کارگردان ویتنامی در سینمای دلهره نمیتواند موفق شود
در سال ۲۰۲۰ فیلمی از سینمای ویتنام را با نام «زنده بمان»، به کارگردانی «تان هو تان»، مرور کردیم. در آن مرور به این نکته اشاره شد که کارگردان ویتنامی دوست دارد فیلم زیبا بسازد، اما توانایی و خلاقیت ندارد. او چند سالی است که در ژانر دلهره و هیجانانگیز دستوپا میزند. در اثر جدید نیز سعی دارد بهسبک آثار آنتالوژی دلهره به روایتهای کوتاه و مختلفی بپردازد که درونمایهی همهی آنها ترس است.
پس از پایان فیلم شاید این نکته به ذهن شما خطور کند که این کارگردان ویتنامی چقدر از بدنهای بیسر لذت میبرد و در هر داستان خود سعی داشت بهنوعی این را به بیننده القا کند. او مانند بسیاری از آثار آنتالوژی دلهره ابتدا جمعی دوستانه را ترتیب میدهد و آنها را با بهانهای به گفتن داستانهای دلهرهآور وا میدارد. بازیگران این بخش از فیلم حتی قادر نیستند اکت سادهی یک بازیگر آماتور را داشته باشند. بنابراین مخاطب سینمای دلهره بهراحتی میتواند در همان ۵ دقیقهی ابتدایی از فیلم فاصله بگیرد و حتی به دیدن آن رغبتی نداشته باشد. در هر حال کارگردان وارد اولین روایت خود میشود. بازیگران این بخش هم مانند بازیگران هستهی اصلی روایت گویا در عالمی دیگر سیر میکنند. استفادهی نامناسب از جلوههای ویژهی تصویری و ضعف در پرداخت آنها باعث شده این روایت یک داستان کوتاه کودکانه شود. اما روایت دوم شاید در میان دیگر روایتها تکهای باشد که کارگردان سعی دارد در آن انسان را در برابر انسان قرار دهد. این بخش روایت دلقکی است که دچار فروپاشی شده است و دیگر نمیتواند شعبدهبازی کند. گویی این داستان خلاصهای از زندگی گذشته و حال این فرد است و ساختمانی که در آن همهی فراموششدگان گذشته زیست میکنند. کارگردان این داستان را هم با پرداخت ضعیف در جلوههای ویژه هدر داده است. درونمایهی این بخش آنقدر خوب است که کارگردان نابلد ویتنامی چند نمای مملو از تقارن را نیز به مخاطب ارائه میدهد. دو بخش دیگر این فیلم همانند داستان اول از پیرنگ مشکل دارند و چینش بازیگران، اکتها، چهرهپردازیها و دیگر ضعفهای تکنیک در ردههای بعدی قرار دارند.
این کارگردان ویتنامی در سینمایی که جز آثار جشنوارهای اثر قابل تأمل دیگری ندارد دستوپا میزند. بارها گفتهایم که سینمای کشورهایی چون فیلیپین، اندونزی و ویتنام سعی دارند آثار سینمای بدنهی خود را دچار تنوع در ژانربندی کنند. این اقدام مثبتی برای زنده کردن سینمای یک کشور است. اما همهی کار این نیست. این کشورها باید بهاندازهی روایتهای بکر خود و ژانرهای سینمایی فیلمسازانی کاربلد در دست داشته باشند تا پروژههای مختلف را به آنها بسپارند. اینکه کارگردانی چون تان هو تان با این ضعف آشکار در پرداخت یک اثر دلهره، همچنان اصرار به ساخت اثر در این ژانر دارد، یکی از ضعفهای آشکار سیستم سینمایی است. چنین کارگردانی شاید باید در سینمای گروه ب فیلم بسازد و فیلمسازان با استعدادتر وارد سینمای بدنه شوند؛ بهخصوص با وجود پخشکنندههای جهانی چون امازون و نتفلیکس که باعث پیدا شدن مخاطب جهانی برای سینماهای مهجور میشوند، سیاستگذران سینمایی و استودیوهای خصوصی کشورهایی چون ویتنام باید در انتخاب فیلمسازان دقت بیشتری کنند.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.