یک داستان پر ایراد

«یاسمین» بعد از سال‌ها باردار شده است. او باید بسیار مراقب باشد تا آسیبی به فرزندش وارد نشود. همسرش به مأموریت رفته و او به تنهایی در خانه‌ی بزرگی که در میان یک باغ است زندگی می‌کند. دختری که در امور خانه به او کمک می‌کند شب‌ها آنجا را ترک می‌کند و یاسمین تنها می‌شود. یک شب در حالی که قرار است یاسمین نزد پدرش برود، دو دزد به خانه‌ی او وارد می‌شوند. یاسمین آن شب در خانه مانده است.
فیلم‌های هیجان‌انگیزی که با تعقیب‌وگریز صاحبان یک ملک و دزدان در خانه‌‌هایی بزرگ رخ می‌دهد، می‌توانند جذابیت‌های بسیاری داشته باشند. فیلم «اتاق امن»، محصول ۲۰۰۲، یکی از این فیلم‌های جذاب است که توانست با خلاقیت در روایت خود مخاطب را بیش از پیش مجذوب خود کند. به خصوص که این فیلم در زمانی ساخته شده بود که هنوز پیشرفت تکنولوژی به این اندازه زندگی روزمره‌ی عموم مردم را تحت تأثیر قرار نداده بود. فیلم «جعبه‌ سیاه» هم با تقلید از این فیلم سعی کرده است روایتی هیجان‌انگیز را در برابر مخاطب قرار دهد. اما مطمئناً برای مخاطب سینمایی که فیلم‌هایی چون اتاق امن را دیده است، این فیلم هرگز نمی‌تواند حرفی برای گفتن داشته باشد.
پیرنگ اصلی فیلم «جعبه سیاه» کاملاً تکراری و قابل پیش‌بینی است و می‌توان از همان ابتدا انتهای داستان را حدس زد. اما این پیرنگ کلیشه‌ای مشکل داستان نیست. مشکل اصلی روایت آنجایی است که جزئیات داستانی آنقدر دارای ایراد و ابهام هستند که مخاطب هر لحظه از خود سؤال می‌پرسد که چرا این اتفاق رخ داد و آن اتاق رخ نداد. در ابتدا طریقه‌ی ورود دزدان به خانه است. آنها که رفتن یاسمین را از خانه دیدند، چطور آمدن او را ندیدند؟ مدت زمان بسیاری طول کشید تا یاسمین به خانه بازگردد و کارهای روتین شبانه‌اش را انجام دهد، چطور دزدان علی‌رغم اینکه منتظر بودند یاسمین از خانه خارج شود ساعتی بعد از بازگشت او هنوز به خانه وارد نشده بودند؟ در دیگر سوی سوال اینجاست که خانه‌ای به این بزرگی و با داشتن آن همه دوربین چگونه سیستم آلارمی برای خود دارد که دزدان می‌توانند این‌چنین راحت وارد خانه شوند؟ در ادامه سوالات بسیار دیگری نیز درباره‌ی رفتارهای دزدان و یاسمین در زمان‌های مختلف در ذهن مخاطب ایجاد می‌شود که تماماً ایرادات هستند و نمی‌توانند داستانی با منطق روایی را در برابر بیننده نشان دهند.
سینمای مصر نیز به مانند بسیاری از سینماهایی که هنوز شکل درستی به خود نگرفته است، برای دیده شدن نیاز به سرمایه‌گذاری و کسب تجربه دارد. اگرچه این سینما از سینمای کشورهای عرب‌زبان دیگر جایگاهی بالاتر دارد، اما هنوز هم نتوانسته است فیلم‌های خود را در کنار فیلم‌های بهتر و اثرگذارتری قرار دهد. نه تنها سینمای این کشور، بلکه سینمای تمام کشورهای در ابتدای راه باید بدانند قبل از هر چیز یک فیلم باید داستانی با منطق روایی داشته باشد. اگر این کشورها بر روی داستان‌های خود سرمایه‌گذاری کنند می‌توانند بعد از مدتی به دیگر المان‌های فیلم‌سازی هم دست پیدا کنند.