وقتی روایت از واقعیت بسیار دور باشد

«دنی» دختری جوان است که در یک کلاب گیتار می‌زند و آهنگ‌هایی را که خودش نوشته است، می‌خواند. شبی مردی جوان که با همکاران‌اش به این کلاب آمده است با دیدن و شنیدن دنی مشتاق او می‌شود. «رایان» بعد از پافشاری‌های بسیار می‌تواند دنی را به یک نوشیدنی مهمان کند. مدتی بعد آنها عاشق شده و تصمیم می‌گیرند به یک خانه نقل‌مکان کنند. رایان اما نمی‌داند دنی دچار مشکلات روحی و جسمی است.
چندی پیش بود که فیلم «آویوا» را مرور کردیم. در این فیلم آویوا و ادن دو شخصیت عاشق داستان بودند که هر یک از آنها وجه زنانه و مردانه‌ی خود را هم در میان تصاویر نشان می‌دادند. یعنی آویوا یک زن و یک مرد بود و ادن یک مرد و یک زن. در واقع در این فیلم وجوه زنانه و مردانه‌ی شخصیت‌ها به صورت عینی نشان داده می‌شد و با پرداخت به هر یک از آنها مخاطب می‌توانست به صورتی کاملاً ملموس این وجوه شخصیتی، رفتارها و افکار متفاوت آنها را مشاهده و درک کند. روایتی که در آن سعی شده بود مهم‌ترین اصل داستان پرداختن به این چهار شخصیت‌ باشد. فیلم «زیر پوست من» هم سعی کرده است همین کار را با شخصیت دنی انجام دهد. یعنی دنی نه یک نفر که چند نفر است.
دنی در این فیلم چهار شمایل متفاوت دارد. هر یک از این شمایل در زمان‌هایی خاص خود را بروز می‌دهند و قرار است نشان‌دهنده‌ی فردی متفاوت باشند. اما مشکل داستان در این فیلم برخلاف فیلم «آویوا» دقیقاً از همین ایده حاصل می‌شود. زیرا مخاطب هرگز متوجه نمی‌شود این شمایل و شخصیت‌های گوناگون چه فرقی با دنی اصلی دارند. قرار است آنها چه کاری انجام دهند و چرا در این زمان‌ها خود را بروز می‌دهند؟ درست است که دنی دچار گم‌شدگی است و نمی‌داند می‌خواهد چگونه فردی باشد، اما روایت فقط با تغییر شمایل او بدون اینکه سعی کند کمی این شخصیت‌ها را برای بیننده تعریف کند یکی را وارد داستان می‌کند و دیگری را خارج. این‌گونه نه تنها شخصیت دنی به خوبی پرداخت نشده است، بلکه آمد‌ورفت افراد مختلف به جای دنی مخاطب را می‌تواند گیج کند.
در دیگر سوی فیلم کاملاً یک‌طرفه به قاضی رفته است و بدون اینکه زحمت پرداختن به شخصیت رایان را داده باشد در ابتدا او را فردی خودخواه نشان می‌دهد که نمی‌خواهد دنی را درک کند و سپس به یکباره و کاملاً ناگهانی شخصیت او را تغییر می‌دهد و او به مردی تبدیل می‌کند که می‌تواند دنی را درک کند و او را همانطور که هست بپذیرد. در این فیلم سیر تحول شخصیتی رایان نشان داده نشده است و وجوه مختلف شخصیت دنی نیز نادیده گرفته شده است. همکاران رایان هم دیگر مشکل داستان هستند که فقط حضور دارند تا آن سکانس پایانی بزرگ و پرمحتوا دیده شود.
فیلم «زیر پوست من» تمام تلاش خود را کرده است تا دنی را قهرمانی ستودنی که می‌تواند هم با جامعه و هم با خودش به خوبی مقابله کند، نشان دهد. اما این تلاش از نوع تلاش‌هایی است که فیلم‌سازان برای دیده شدن در جشنواره‌ها انجام می‌دهند. در این فیلم احساسات و شخصیت‌ها علی‌رغم پیرنگ خوب و خلاقانه به خوبی نشان داده نمی‌شود و همه‌چیز مصنوعی و دور از واقعیت است.