تام دی کمدی را خوب می‌داند، اما ملودرام‌های‌اش جز کلیشه‌های رنگ و رو رفته چیزی نیستند

مخاطب ایرانی «تام دی»‌ را با فیلم «ظهر در شانگهای» می‌شناسد. مخاطبی که کمی بازیگرمحور است و احتمالاً دنبال‌کننده‌ی آثار رابرت دنیرو، ادی مورفی یا مثیو مک‌کانهی است، فیلم‌هایی از قبیل «وقت نمایش» و «شکست در اجرا» را از این کارگردان آمریکایی تماشا کرده است. تام دی در همه‌ی آثار خود خط پررنگی از کمدی موقعیت دارد که باید گفت همه‌ی آن‌ها بسیار لطیف هستند و نشان از فهم بالای کارگردان در حوزه‌ی کمدی دارد. استفاده از زوج‌های بازیگری تأثیرگذاری مانند دنیرو و مورفی یا ویلسون و جکی چان باعث شکل گرفتن این موقعیت‌ها در سطحی خوب شده است. این کارگردان آمریکایی در اثر جدید خود سعی کرده هندی‌های آمریکانشین‌ را در مواجهه‌ی سنت هندی و دنیای مدرن به‌تصویر بکشد.
تام دی هرچه در کمدی خوب عمل کرده، در ساخت فضای ملودرام فیلم‌های‌اش همچون یک کارگردان تنبل که جز کلیشه‌ها چیزی در ذهن ندارد پیش رفته است. در اثر جدید او نیز با همین مشکل رو‌به‌رو هستیم. «آشا» و «راوی» دو هندی آمریکانشین هستند که قرار است به اصرار والدین خود درگیر ازدواجی کاملاً سنتی شوند. آن‌ها یکدیگر را در فصل ازدواج هندی‌ها ملاقات می‌کنند و قرار می‌گذارند کل این فصل را وانمود به زوج بودن خود کنند. این درون‌مایه و خلق کاراکترهای فرعی کاملاً در جهت اهداف کمدی فیلم باعث شکل گرفتن یک کمدی خوب شده است.
اما کمیت فیلم از جایی لنگ می‌زند که کارگردان در پاره‌ی دوم سعی دارد کاراکترها را درگیر یکدیگر کند. در بیشتر این ملودرام‌ها همین مشکل وجود دارد. نتفلیکس از آن دست کمپانی‌های فیلم‌سازی نوین است که حداقل سدی مقابل کارگردان قرار نمی‌دهد. این نکته را فراموش نکنیم که کمپانی‌هایی از این دست که پلتفرم‌هایی آنلاین هستند باید همیشه سبد گوناگونی ژانری خود را پر نگاه دارند. از آن سو هم می‌دانیم که بسیاری از مخاطبان عاشق این موقعیت‌های ملودرام هستند و دوست دارند برای ساعتی از دنیای واقعی دور شوند. اما کارگردانی چون تام دی حداقل باید به این نکته واقف باشد که کلیشه‌های رنگ و رو رفته سینما را به مرز تهوع رسانده‌اند. این وابستگی صرف به کلیشه‌ها چیزی جز تنبلی ذهن کارگردان اثر نیست. تام دی موقعیت کمدی خلق می‌کند و در این حین عاشقانه‌ای مضحک را نیز همچون خامه‌ی روی کیک قرار می‌دهد. این کیک بدمزه حاصلی جز اثر جدید آقای تام دی نخواهد بود.
فیلم‌هایی مانند «فصل ازدواج» که اجتماعی پررنگ را در دل آمریکا به‌تصویر می‌کشند پتانسیل خلق قصه‌هایی به‌مراتب بهتر را دارند. اینکه کارگردان بخواهد کاراکترهایی از ملیت دیگر را در همان ظرف روایی گذشته قرار دهد کمی ناهمگون است. تام دی برای رفع این اشکال سعی دارد مراسم‌های سنتی و گوناگونی عقاید در هند و مردمان هندی را به‌تصویر بکشد. اما این نماها آن‌قدر کوتاه و خلاصه هستند که برای ثانیه‌ای هم که شده مخاطب را درگیر نمی‌کنند. اثر جدید آقای تام دی یک کمدی متوسط اما ملودرامی مضحک و زنگ‌زده است.