فیلمی که به‌اشتباه فیلم شد

فیلم با نشان دادن باری شلوغ آغاز می‌شود. مرد میانسالی -تیم- درحالی که به گوشی موبایل خود نگاه می‌کند وارد بار شده و ما پیام‌های ارسال شده به گوشی‌اش را در گوشه سمت چپ تصویر می‌بینیم. از پیام‌ها مشخص است که او با کسی قرار دارد که تا حالا ندیده است. قرار به‌صورت افتضاحی طی می‌شود، چرا که رفتارهای «میسی» که یک دختر به‌شدت شوخ‌طبع و حتی می‌توان گفت بی‌ادب و بی‌ملاحظه است با تیم که مردی آرام و گاهاً حتی خسته‌کننده است منجر به خجالت و عصبانیت تیم می‌شود. پس تیم با رد دوستی با این دختر، تلاش خود را هم برای پیداکردن دختر ایده‌آلش کنار می‌گذارد. اما در سفری، به‌ناگاه با دختر رؤیاهای خود ملاقات می‌کند؛ کسی که از مدل کیف دستی‌اش تا کتاب داخل کیفش هم مشابه اوست. نام آن دختر هم میسی‌ست. او که به این دختر علاقه‌مند شده است تصمیم می‌گیرد برای مسافرت کاری و تفریحی با همکاران‌اش او را دعوت کند. اما به‌اشتباه به میسی ، آن دختر بی‌ملاحظه و گستاخ پیام داده و همین امر باعث می‌شود اتفاقاتی در مسافرت رخ دهد که از منظر کارگردان خنده‌دار است. اما بیننده با دیدن فیلم و هر چه جلوتر رفتن آن به بیهوده بودن داستان و تکراری بودن آن بیشتر پی می‌برد. داستان‌های عاشقانه‌ای که اتفاقاتِ اشتباهی، منجر به عشق‌هایی می‌شوند که دوام می‌یابند، همیشه سوژه‌ی کم‌دردسر و قابل‌قبولی برای مخاطبان فیلم‌های ملودرام هستند. یکی از قدیمی‌ترین این فیلم‌ها شاید فیلم «Blind Date» محصول ۱۹۸۷ از کارگردان بیک ادواردز است که در آن بروس ویلیس نقش مردِ جوانی را بازی می‌کند که فقط به کارش توجه دارد. اما با ملاقات با یک دختر جوان و پرشر و شور، زندگی‌اش عوض می‌شود. داستانی قابل قبول و البته رمانتیک که در آن کارگردان نه کارهای دختر جوان را برای نشان دادن شروشور خود احمقانه و اغراق شده اعمال می‌کند و نه سعی کرده است با ورود آدم‌های اضافی و حالا شاید خنده‌دار فضای کمدی داستان را بیشتر کند. اما در این فیلم ما هم میسی را دختری بی‌ادب و بی‌ملاحظه می‌بینم -هرچند که در آخر فیلم با چند سکانس سعی شده تمام این رفتارها را نشانه‌ی خوب بودن میسی نشان دهد- و هم کاراکترهای اضافی و البته زیادی را می‌بینیم که فیلم نه به آنها پرداخته است و نه زمانِ فیلم می‌توانسته این همه جمعیت شلوغ را به مخاطبان‌اش بشناساند.
البته که در نود دقیقه زمان فیلم سکانس‌های خنده‌داری هم با وجود آن همه کاراکتر و آن همه اتفاقات احمقانه برای بیننده ایجاد می‌شود، اما چیزی در پایان باقی نمی‌ماند و همه‌ی تلاش فیلم برای ارائه‌ی یک اثر فکاهی در همان سطح باقی می‌ماند.