دنیای جاسوسی در میان ماجراهای سیاسی-امنیتی دستآویزی برای ساخت فیلمهایی است که طرفدارانی را همراه با آفریدن لحظات اکشن و پر زدوخورد برای خود دارد. همچنان هم برای ارائهی بهتر سیریناپذیر است و میتواند موفقتر از پیش و با توسل به جنبهی کمیک آن اثری قابل پیشکش مخاطبان این ژانر کند. پیتر سِگال در صدد است اثری طنازانه را با مدد جستن از روایتی جاسوسمحور و بازیگری قدرتمند به بیننده معرفی کند. افسران سیا درحال زیرنظر گرفتن منزلی هستند که یک مادر و دختر در آن زندگی میکنند. پدر خانواده مرده است و مادر نیز در اورژانس بیمارستان مشغول به کار است. پدر سوفی—دختر— متهم و دلال اسلحه بوده و برادرش—ویکتور— منتظر فرصتی است تا به اطلاعات مخفی شده در منزل دست یابد. اطلاعاتی که حاوی نقشه و اسنادی دربارهی ساخت سلاحهای اتمی قابل حمل برای افرادی شرور که در آغاز فیلم، سیا با آنها مقابله کرده و تنها بازماندهی آن جریان، جِیجِی— دیوید باتیستا— است. زنی به نام بابی— کریستن اسکال — او را همراهی میکند که تکنیسین فنی است. شخصیتی طناز که با خلق موقعیتهای طنز و دیالوگهایی بامزه بهخوبی از نقش آفرینی خودش برآمد. حین همین تحت نظر بودن خانه، سوفی متوجه این امر شده و آن دو را تهدید میکند. جیجی نیز بهخاطر اینکه مأموریت از بین نرود با سوفی همکاری میکند. سوفی از او میخواهد تا فنون جاسوسی را به او آموزش دهد. دختربچهای باهوش و زیرک که بدش نمیآید رابطهای عاطفی میان جیجی و مادرش شکل گیرد و به تدریج حوادث و ماجراهایی را منجر میشوند که باید تماشا کرد.
اثری سرگرم کننده که میتوان حال خود را برای مدتی کوتاه در کنار فرزندان، خوب کرد؛ داستانی تکراری که در این سبکوسیاق به وفور بهنمایش درآمده است. داستان مرد تنومند و کودکی ظریف؛ پارادوکسی که قرار است دوباره جالب توجه باشد. رابطهای پدر، فرزندی و ماجراهای شیرین پیشآمده که بهدنبال خواهند داشت. این اثر نیز از این قاعده مستثنی نیست. اینبار باتیستا میخواهد دواین جانسونوار نسخهای از مرد تنومند را نشان دهد که قلب مهربانی دارد و لطافتهایی را داراست؛ همراهی برای یک دختربچه در رقص و بازی. بیش از هرچیز بازی خوب کلوئی کولمن در نقش سوفی را باید ستود. او را بیش از هر نقش دیگری با سریال دروغهای بزرگ(۲۰۱۷) میشناسیم. اما نقطهضعف را باید در نوع پردازش به کاراکتر وی دانست و از این ضعف چشمپوشی نکرد. اغراقی که در کاراکتر سوفی به چشم میخورد کمی آزاردهنده است. داستانی بیمنطق و تکراری؛ شاید به کمک طنز وارد شده در دیالوگها توانست نقطه قوتی را دارا شود و علاقهمندان به آثار کمدی-اکشن را با خود همراه کند. رابطهی پدر و دختریگونهی اثر که قطعاً برای کودکان خوشایندتر است. اثری که با ایرادها و داستانِ روتین و معمولیاش، جز برای ردهی سنی کودک و نوجوان هیجان انگیز نخواهد بود. فیلمی که نه میتوان آن را ستود و نه آن را به کل طرد کرد.