فیلم دوم هم نشان داد این کارگردان قابل اعتناست

سال گذشته فیلم اول «بری گرنت» را مرور کردیم. او در فیلم «شیفت ۱۲ ساعته» نشان داد درک درستی از موقعیت‌های جنایی، ابزورد و نئونوآر دارد و در کل سینما را می‌شناسد. حال این کارگردان زن آمریکایی در دومین اثر خود باز هم دو کاراکتر زن را به‌عنوان کاراکترهای اصلی فیلم انتخاب کرده و قرار است آن‌ها را در مواجهه با شهرت یک شبه، تلاش برای بقا و برون‌داد احساسات پنهان قرار دهد.
چند ماه پیش بود که فیلم «استودیو ۶۶۶» با بازی اعضای گروه «فو فایترز» را مرور کردیم. در آن فیلم اعضای گروه برای ضبط آلبوم جدید خود به درون خانه‌ای رازآلود می‌‌روند و روایت اصلی در همان‌جا رخ می‌دهد. حال بری گرنت در همان فرم سعی دارد روایت خود را پیش ببرد. اتقاقات فیلم در شهر نشویل می‌گذرد. «جردن» و «لی» دو دختر جوان هستند که در نشویل موسیقی کانتری اجرا می‌کنند. بری گرنت درست از زمانی وارد روایت خود می‌شود که این دو در یک میخانه مشغول اجرا هستند و قصد دارند با معرفی خود به خواننده‌ای مشهور مسیر را برای به شهرت رسیدن در موسیقی هموار کنند. اما گرنت قبل از ورود به روایت مخاطب را با افتتاحیه‌ای مرموز مواجه می‌کند. با همین افتتاحیه‌هاست که کارگردان‌ها نبوغ خود را به مخاطب نشان می‌دهند. یک افتتاحیه‌ی خوب باید همچون چتری روی کل اثر سایه بیندازد. در این فیلم نیز قدرت افتتاحیه و تأثیر آن روی کل روایت را شاهد هستیم. بری گرنت به‌خوبی توانسته خواهران داچ و دو کاراکتر اصلی خود را دچار این‌همانی کند.
یکی از نقاط قوت فیلم خانم بری گرنت سادگی رخدادهاست. فیلم در عین اینکه یک اثر رازآلود به‌حساب می‌‌آید، به‌همان میزان هم دچار ابزوردیسم روایی می‌شود. پوچی تصمیم‌های لحظه‌ای این دو دختر جوان در تصمیم‌های آن‌ها نمایان است. کارگردان به‌خوبی می‌تواند بروز احساسات پنهان دو کاراکتر اصلی نسبت به یکدیگر را نشان دهد. همه‌چیز در این فیلم در باب عزت نفسی است که این دو کاراکتر ندارند. تصمیم‌های آن‌ها در سرتاسر فیلم بسته به رویای شهرت‌اشان است.
هر فیلمی در هر ژانر را باید در قواعد همان گونه‌ی سینمایی سنجید. فیلم دوم خانم گرنت نیز بسیار ساده و دارای روایتی منسجم است. این فیلم را نمی‌توان بین آثار سینمای سرگرمی دسته‌بندی کرد. کل روایت در هر حال مواجه کردن مخاطب با خود انسان است. کارگردان فقط سطح روایت را در دنیایی بین سینمای اسلشر و رازآلود پوشانده است. این فیلم در قیاس با اثر قبلی خانم گرنت جسارت ندارد و نمی‌تواند فیلم را تبدیل به همان بازی احساس و خون کند. او در فیلم اول هم کاراکترهای خود را وارد یک بازی اخلاقی کرده بود و همگام با همین درون‌مایه آن کشتار ابزورد را به‌تصویر کشید. او در فیلم جدید خود از این جسارت کم کرده و سعی دارد فیلم را همچون یک درام پیش ببرد و جنون را ذره‌ذره در این کاراکترها نشان دهد. اما این جنون نیاز به شخصیت‌پردازی کامل‌تری داشت که این کاراکترها برای به‌ثمر رساندن آن ناقص بودند. در هر حال بری گرنت با همین دو فیلم جایگاه خود را به‌عنوان یک سینماگر صاحب سبک محکم کرده است و باید منتظر آثار دیگر او نیز بود.