ترسی که گم شد
طی مرورهای دو سال اخیر بارها به این نکته اشاره کرده بودیم که ژانر دلهره میتواند در نقاطی از جهان تبدیل به ژانر غالب شود؛ نقاطی همچون آمریکای جنوبی، خاورمیانه و آسیای شرقی. در بین این سه نقطه آمریکای جنوبی و آسیای شرقی و جنوب شرقی تلاشهایی بیوقفه را انجام میدهند. سینمای دلهرهی این کشورها با تلفیق بسیاری از افسانهها و باورهای باستانی و قدیمی و مفاهیم امروز روانکاویِ ذهن به خلق آثاری در این ژانر دست زدهاند و سعی دارند روایتهایی سینمایی را برای مخاطب علاقهمند به سینمای دلهره خلق کنند. شاید تاکنون همهی این روایتها از آن استحکام برخوردار نبوده، اما در کشورهایی چون کرهی جنوبی و تایلند میتوان نبوغ بسیاری را در این پرداختها شاهد بود. سینمای ویتنام نیز در یکی از جدیدترین آثار خود سعی دارد وارد ژانر دلهره شود.
«لو ون-کیت» از آن دست کارگردانهای ویتنامی است که توانسته نظر هالیوود را نیز به خود جلب کند و چند همکاری در سینمای هیجانانگیز و دلهره با آنها داشته باشد. او کارگردانی است که ژانر دلهره را بهخوبی میشناسد و با آثاری چون «غضب» بهخوبی مخاطبان ژانر اکشن را به نگاه سینمایی خود علاقهمند کرده است. البته که او طی این سه دهه در فیلمسازی خود بالا و پائین بسیار داشته است، اما آنچه مشخص است این کارگردان ویتنامی سعی دارد در کشور خود برخی ژانرها را نفسی تازه بخشد. او در این فیلم نیز دست روی نقطهی خوبی گذاشته است. او فلج خواب یا همان بختک را تبدیل به درونمایهی اثر خود کرده است. اما در کمال تعجب و پس از پردهی اول گویی روایت دچار از هم پاشیدگی میشود. این درونمایه در فیلم گم میشود و کارگردان گویی دچار هیجان میشود و به هر زیرژانری در سینمای دلهره چنگ میزند. اگر قرار بود با یک اثر در ژانر دلهره-روانشناسی روبهرو باشیم بهناگاه وارد تعقیبوگریزهای سینمای هیجانانگیز میشویم. فیلم در همان انتهای پردهی اول وارد مغاکی عمیق میشود و همانند کاراکتر دختر دیگر از آن بیرون نمیآید.
کارگردان به همین هم بسنده نمیکند و با جلوههای ویژهی اضافی روایت خود را تحت تأثیر قرار میدهد. شاید اصلاً نیازی نبود که آن سایهها تبدیل به کاراکترهایی غیرانسانی شوند. کارگردان از همان ابتدا روی بخش علمی ماجرا دست میگذارد اما در پارهی دوم روایت خود به همان گزاره پشت میکند. این فیلم توانایی این را داشت که تبدیل به اثری متوسط در ژانر دلهرهی سینمای ویتنام شود، اما گویا زیادهخواهی کارگردان همهچیز را از فیلم میگیرد و چیزی جز پسماندهای از یک اثر دلهره باقی نمیماند. این نوع آشفتگی از کارگردانی چون فن-کیت بعید بود. او در سال ۲۰۲۲ دو پروژه را در دست داشته و فیلم «موروثی» یکی از آن دو اثر است. حال باید دید در فیلم دیگری که باز هم پای کوسهها در میان است، ون-کیت چگونه با روایت خود تا کرده است. آیا در آن اثر هم ترس گم میشود یا با روایت جذاب دیگری از این کارگردان ویتنامی روبهرو خواهیم بود؟
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.