نابود کردن یک رمان بزرگ فقط سوزاندن آن نیست

علاقه‌مندان به ادبیات بی‌شک نام رمان بزرگ چینی، «عاشقانه‌ی سه پادشاهی»، را شنیده‌اند. این رمان در ادبیات چین هم مروری تاریخی بر اتفاقات پس از سلسله‌ی یان و درگیری فئودال‌ها برای کسب قدرت و هم منظومه‌ای عاشقانه میان این همه درگیری است. این کتاب بیش از ۸۰۰هزار کلمه است و متنی به روانی آثار شکسپیر در انگلستان دارد. طی دو دهه‌ی گذشته‌ آثاری چند از این رمان اقتباس شده‌اند و باید گفت سینمای چین با این همه هزینه هنوز نتوانسته نسبت به این رمان بزرگ ادای دین کند.
این فیلم اولین اثر سینمایی کارگردان خود است و باید گفت بدون شک ضعیف‌ترین اقتباس بین تمامی اقتباس‌های دیگر است. کارگردان گویا اصلاً با سینما آشنایی نداشته و حتی پایه‌های ابتدایی یک روایت سینمایی را قادر نیست درون قاب خود تصویر کند. در آثار قبلی بازیگران مطرح چینی و هنگ‌کنگی عهده‌دار نقش‌های اصلی بودند. اما در این فیلم متأسفانه نه کاراکترهای اصلی و نه هنرورها نشانی از یک اثر تاریخی دارند. گویا کارگردان برای صحنه‌های درگیری هم به‌دنبال صرفه‌جویی در هزینه بوده است. چون از ابتدا تا انتهای فیلم بازیگران با همان گریم ابتدایی مشغول نقش‌آفرینی هستند. البته در میانه‌ی فیلم کارگردان کمی برای مخاطب متعجب دل سوزانده و روی چهره‌ی مردم شهر اشغالی با انگشت کمی ماده‌ی قرمز رنگ مالیده است.
تک‌به‌تک فریم‌های این فیلم نشان می‌دهند که «کینگیون یه» سینما نمی‌داند. دیالوگ‌نویسی‌ها حتی نزدیک به آثار پروپاگاندای چینی نیستند و هیچ هیجانی در خود ندارند. این فیلم اقتباسی از یکی از داستان‌های رمان «عاشقانه‌ی سه پادشاهی» است. به‌همین دلیل کارگردان بایستی در ابتدا تصویر مناسبی به مخاطب بدهد که بداند فیلم در چه دوره‌ای جریان دارد و قرار است چه رخدادهایی را شاهد باشد. اما در کمال تعجب این فیلم با صحنه‌ای مضحک آغاز می‌شود که اکشن آن حتی ضعیف‌تر از کلیپ‌های اینستاگرامی است. این فیلم به‌لحاظ تکنیکی و فنی چیزی شبیه آثار اکشن سینمای ایران و بالیوود است. این صحنه‌های اکشن با بازی‌های احمقانه و ناهماهنگ هنروران و کاراکترهای اصلی تقریباً در همان ابتدا فیلم را برای مخاطب علاقه‌مند به سینمای اکشن و جنگ پایان می‌دهد.
این فیلم قرار بوده چیزی شبیه یک اثر اساطیری باشد، اما حتی یک اثر تلویزیونی هم نیست. پیرنگ‌های فرعی فیلم بسیار پرت هستند و در آن سو پیرنگ اصلی وجود ندارد که بتوان روایتی واحد از تمامی این آن‌ها به‌دست آورد. با نگاهی به آثار پر هزینه‌ی سینمای چین در یک دهه‌ی گذشته، سر برآوردن چنین آثاری هم چندان دور از انتظار نیست. زمانی که آثار سینمای اصلی و بدنه‌ی چین به‌لحاظ سینمایی حرفی برای گفتن ندارند، نباید از این آثار کم‌هزینه و پرت انتظار بالایی داشت. مشکل سینمای چین در این است که حتی با استفاده از کارگردان‌های صاحب سبک در آثار پر هزینه باز هم کمیت‌اش لنگ است. در روزهای آینده اثر اقتباسی دیگری از روی این رمان شاهکار را مرور خواهیم کرد. باید دید در آن اثر چه روایتی انتظار ما را می‌کشد.