روان‌شناسی احمقانه‌ای از رفتار پسارستاخیز

پسری یتیم در دنیایی پسارستاخیزی با زنی داغدار ملاقات می‌کند که این ملاقات آنها را در یک سفر مشترک در پی یافتن دختر گمشده‌ی مادر همراه می‌کند ک به گروگان فردی غریبه در می‌آیند.
همواره پرداخت به سوژه‌های آخرالزمانی برای مخاطب عصر تکنولوژی و دیجیتال از جذابیت‌های سمعی و بصری فراوانی برخوردار بوده به‌طوری‌که ما در طی این سال‌ها شاهد پرداخت‌های مشابه‌ای از این دست بوده‌ایم که متأسفانه باید گفت غیر از تعداد محدودی از این دست سوژه‌ها، مابقی صرفاِ جز یک پروژه‌ی شکست‌خورده یا یک کار تجاری پرهرینه چیز دیگری برای ارائه به سبد فرهنگی مخاطب سینماها به همراه نداشته‌اند؛ البته لازم به ذکر است اگر عوامل ساخت به‌قدر‌کافی از دانش و تجربه‌ی خلق دنیای رستاخیزی برخوردار باشند، می‌توان امیدوار بود که چشمان مخاطب قرار است به دیدن یک ضیافت سینمایی دعوت شود؛ چیزی که متأسفانه دیوید لیبان از پس پدید‌آوردن‌اش عاجز مانده است.
در مرحله‌ی اول با پرداخت‌های اپیزودی و گاه زیاده‌از‌حد، سعی در معرفی کاراکترهایی می‌کند که نه‌تنها نتوانسته هیچکدام را برای مخاطب تبدیل به شخصیت کند، بلکه همان چند بازی پوشالی هم برای ما حتی تبدیل به تیپ نمی‌شود. استفاده‌ی نا‌بجا از موسیقی – که حتماً همه‌ی ما به‌خوبی واقفیم ک چقدر می‌تواند در این گونه ژانرها بار ناتوانی فیلم و پرداخت نادرست فیلم‌نامه را به‌دوش بکشد – در اینجا به‌نوعی فیلم را به نابودی کشانده و موسیقی‌ای که باید در خدمت داستان باشد، در اکثر مواقع این فیلم است که به خدمت موسیقی درآمده. نهایت ترحمی که یک ببینده می‌تواند به فیلم داشته باشد، تحمل کردن نیم ساعت ابتدایی آن است. چون حتی ابتکار زودتر اضافه کردن شخصیت سیاه داستان -که در حد جذاب کردن و ترغیب تماشاچی برای دیدن ادامه‌ی فیلم هم نیست -را نداشته و ما بعد از گذشت زمان یک ساعتی تازه می‌فهمیم تمام این اضافه‌گویی‌ها و پرداخت‌های زیاد قرار است منتهی شود به رویارویی یک مادر با استبداد یک گروگان‌گیر -که اتفاقاً جای سادیستی نشان دادن‌اش، او را در نقش یک منجی به‌ظاهر مهربان اما احمق می‌بینیم. شاید بهتر بود به‌جای ساختن صدوچهل دقیقه فیلمنامه‌ی دیالوگ‌محور و عاری از اتفاق، یک اثر کوتاه ساخته می‌شد و مخاطب و وقت‌اش را به عاریه نمی‌گرفت.
در نهایت اگر قرار باشد روزی زمین تبدیل به جایی این‌چنینی شود، شاید هر نوع پیش‌بینی از خلق‌وخوی وحشی ما انسان‌ها قابل تفکر و تأمل باشد. اما مطمئناً فیلمنامه یا بهتر بگوییم این کپی ناقص شاید محتمل ترین اتفاق ممکن برای رخ دادن نخواهد بود…