این فیلم واقعاً دو کارگردان داشت؟

فیلم‌های اکشن-رزمی هنگ‌کنگی و چینی از دهه‌ی ۱۹۷۰ در تمام دنیا علاقه‌مندن خاص خودش را پیدا کرد. در برهه‌ای بروس‌لی و قهرمان تک‌نفره علیه ژاپنی‌های اشغال‌گر مرد اول این گونه‌ی سینمایی بود. در برهه‌ای دیگر جکی‌چان و کمدی‌های‌اش این سینما را مفرح‌تر کرد. ورود بازیگرانی چون جت ‌لی این سینما را در دهه‌ی ۲۰۰۰ دچار تنوع بیشتری کرد و باعث شد بازیگران اکشن سینمای هالیوود نیز در کنار جکی چان و جت لی به ایفای نقش بپردازند. اما از سال ۲۰۰۸ و با ظهور سری فیلم‌های «ایپ من» بازیگری چون «دانی ین» تبدیل به مرد اول این سینمای پرطرفدار شد. روایت‌های ایپ‌ من آن‌قدر در سرتاسر دنیا طرفدار پیدا کرده بود که سازندگان طمع بیشتری کردند و این فرنچایز را تا سال ۲۰۲۱ ادامه دادند. اما در این میان از روایت‌هایی دیگر در باب ایپ من هم نگذشتند و سعی کردند با بازیگرانی دیگر همچنان ایپ من را زنده نگاه دارند. فیلم جدید اکشن-رزمی سینمای چین نیز با بهره‌گیری از نام ایپ من یکی از ضعیف‌ترین آثار این گونه‌ی سینمایی به‌حساب می‌‌آید.
اینکه در پوستر این فیلم نام دو کارگردان را می‌بینیم جای تعجب دارد. چگونه اثری که همه‌اش در شهرکی سینمایی و با بدترین بازیگران سینمای اکشن-رزمی و بدون هیچ روایتی باید دو کارگردان داشته باشد؟‌ این فیلم نه روایتی دارد که مخاطب بتواند از ابتدا با آن خود را درگیر بخشی از تاریخ چین کند و نه اکشن به‌دردبخوری دارد که از تماشای آن لذت ببرد.
ابتدا به مقوله‌ی روایت بپردازیم. این فیلم ترکیبی از ایپ‌من ۱ و رئیس بزرگ است، اما هیچ‌کدام نیست. کارگردان‌ها سعی دارند ترکیبی از خونسردی دانی ین و خشم بروس‌لی را در ایپ من جدید نشان دهند. اما باید گفت در همان ابتدای کار ناموفق می‌شوند. شاید در این فیلم هنروران یا همان سیاهی‌لشگرها که در خیابان‌های این شهرک سینمایی مشغول رفت‌و‌آمد بودند از کل گروه بازیگری فیلم نقش‌‌آفرینی بهتری داشتند. در سینمای گروه ب سینمای ایالات متحده هم چنین بازی‌های بد و تهوع‌آوری وجود ندارد. هر دو کارگردان نشان دادند که پتانسیل بالایی برای عرضه‌ی بدترین‌ها دارند.
اما در خصوص اکشن فیلم باید گفت هر دو کارگردان اگر فقط حرکات بازیگران مطرح این سینما را در فیلم‌های گذشته کپی‌برداری و استوری‌بورد می‌کردند و زاویه‌دوربین‌ها و برش‌ها را نیز درست همان‌طور اجرا می‌کردند، حداقل از این افتضاح جلوگیری می‌شد. این دو کارگردان جوان سعی کرده‌اند در هنگام صحنه‌های درگیری و اکشن از برش‌ها و زوم‌این‌ استفاده کنند که با‌توجه به بد بودن گروه بازیگری و طراحی ضعیف و میزانسنی که وجود ندارد، بیشتر شاهد کلیپ‌های آماتور یوتوبی هستیم.
در طول این ۸۰ دقیقه یکی از بدترین تجربه‌های سینمای اکشن-رزمی از مقابل چشم مخاطب می‌‌گذرد. این فیلم نشان می‌دهد که سینمای چین طی سال‌های اخیر نتوانسته تعادلی بین سینمای فاخر و جشنواره‌ای خود با سینمای جریان‌اصلی برقرار کند. هر اندازه که آن سینما خوب است، این سینمای دیگر افتضاح است. اتاق فکر سینمای چین حتی سعی کرده از کارگردان‌های سینمای فاخر و تقریباً مستقل خود در آثاری پرهزینه و پر زرق‌و‌برق استفاده کند که فیلم «تک‌تیراندازان» نشانه‌ی شکست این تفکر بود. باید منتظر بود و دید آینده‌ی این سینما چه خواهد شد.