نویسنده‌ای که کارگردانی نمی‌داند

زمانی که به نویسنده‌هایی فکر می‌کنیم که به سینما وارد شده‌اند و پشت دوربین رفته‌اند به نام‌هایی چون «مارگریت دوراس»، «دالتون ترومبو»، «میراندا جولای»، «ریو موراکامی»، «ژان ژنه» و … برمی‌خوریم. هر کدام از این نام‌ها را با آثاری در سینما می‌شناسیم که برای مخاطبان سینما ماندگار مانده‌اند. شاید بسیاری بر این باور باشند که یک نویسنده به‌خوبی انتزاع را می‌شناسد و هنگامی که پشت دوربین قرار بگیرد به‌خوبی قادر خواهد بود آن‌ها را تصویر کند. اما آیا هر نویسنده‌ای قادر است چنین انتقالی را از ذهن به درون قاب سینما ممکن کند؟ فیلم جدید آقای «متیو رایلی» به این پرسش پاسخ منفی می‌دهد.
متیو رایلی نویسنده‌ی رمان‌های جنایی و هیجان‌انگیز است. او بیش از ۱۰ کتاب را با همین درون‌مایه‌ها به چاپ رسانیده است؛ از کتابی چون «مترسک» تا «شش سنگ مقدس». اما این نویسنده‌ی پرکار استرالیایی در اولین فیلم بلند داستانی خود حتی یک قاب سینمایی هم به مخاطب نشان نمی‌دهد. همان‌طور که انتطار می‌رفت، این نویسنده برای شروع کار خود در سینما از همان دنیای هیجان‌انگیز روایتی را انتخاب کند. در فیلم آقای رایلی قرار است ملغمه‌ای از جنبش می‌تو و میهن‌پرستی یک زن در برابر تفکر افراطی را شاهد باشیم. آقای رایلی گویا نمی‌داند یا ندیده است که هالیوود سراسر مملو از چنین پیرنگ‌هایی است. مخاطب سینما از کارگردان سینما تصویر طلب می‌کند و نه روده‌درازی کاراکترها که در دیالوگ‌ها شروع به شرح‌و‌تفسیر ماجرا می‌کنند. اگر قرار بود دیالوگ بخش مهمی از فیلم باشد، چرا آقای رایلی ژانر اکشن را انتخاب کرده است؟ او به‌راحتی می‌توانست در یک درام زیبا همه‌ی این دیالوگ‌ها را تبدیل به موقعیت‌های دراماتیک کند. اما فیلم او از همان افتتاحیه به مخاطب نشان می‌دهد که قرار است با یک اثر صرفاً اکشن رو‌به‌رو شود.
فیلم «پدافند» داستان یک زن ارتشی در ایالات متحده است که چند سال پیش توسط یکی از مافوق‌های خود مورد تعرض جنسی قرار گرفته است. او پس از افشای این رسوایی اخلاقی توسط هم‌رزمان خود مورد بی‌مهری قرار گرفته و به‌سبب مردسالارانه بودن ارتش ایالات متحده به یکی از پایگاه‌های پدافند هسته‌ای میان اقیانوس آرام تبعید شده است. از آن سو عده‌ای تروریست ۱۶ موشک هسته‌ای را از روسیه به سرقت برده‌اند و حال می‌خواهند با خنثی کردن پایگاه‌های پدافند ایالات متحده، این ۱۶ موشک را به‌سوی ۱۶ شهر بزرگ این کشور پرتاب کنند. اگر به‌دنبال منطق روایی و اینکه چگونه این اتفاقات رخ داده است هستید، باید بگویم که به بن‌بست می‌رسید. بگذارید بپذیریم که قرار است در مقابل عمل انجام‌شده قرار بگیریم. متأسفانه آقای رایلی در پرداخت همین عمل انجام‌شده نیز کمیت‌اش لنگ است. روایت او از آن دست روایت‌های سینمایی نیست که بخواهیم سینمایی در باب آن صحبت کنیم. نهایت لطف ما به این فیلم دموی ناقصی از یک بازی ویدیویی است که قرار است پس از آن وارد محیط بازی شویم. هر آنچه که در ادامه می‌بینیم فوران فمینیسم، می‌تو، میهن‌پرستی و مبارزه با نژادپرستی، چیزی جز دست‌و‌پازدن‌های بیهوده‌ی یک کارگردان نابلد در اولین تجربه‌ی جدی سینمایی‌اش نیست. باید به آقای ریلی توصیه کنیم که بهتر است در لابه‌لای همان کتاب‌های هیجان‌انگیز و جنایی خود به‌دنبال کشف دنیاهای جدید بگردد.