وقتی افراط در یک فرهنگ افراد جامعه را نابود میکند
«تسوجی» مرد جوانی است که به عنوان مدیر در یک شرکت اسباببازی کار میکند. او با وسواس زیادی تمام اسباببازیهای کارخانه را چک میکند مبادا آنها خراب و ناکارآمد باشند. دختر جوان تازهسرکار آمدهای عاشق تسوجی است و او نیز به این دختر «نه» نمیگوید. در دیگر سوی او با زنی مسنتر که همکارش است، رابطه دارد. یک شب تسوجی با دختری با نام «یوکیو» مواجه میشود. ورود این دختر به همراه دردسرهای فراوانی که دارد زندگی تسوجی را به کل تغییر میدهد.
«چیز واقعی» در ابتدا به صورت یک مانگا و رمان تصویری منتشر شد. سپس «کوجی فوکودا» از آن یک سریال ده قسمتی را ساخت. این سریال برای ارائه در کن در سال ۲۰۲۰ به صورت یک فیلم ۲۳۲ دقیقهای تدوین شد. این فیلم با نگاهی به زندگی چند جوان سعی دارد در کنار نشان دادن فرهنگهای خاص ژاپنی از اثر این فرهنگها حرف بزند. فرهنگی که در آن «نه» گفتن نوعی بیاحترامی محسوب میشود و عذرخواهی و تقدم دیگران نسبت به خود همیشه ستودنی است. این فیلم در خود از عشق، محبت، درد و سختی حتی بیتفاوتی و انتقام نیز حرف میزند.
در این فیلم آنچه بیش از همه خود را نمایان میکند فرهنگی است که با افراط زیاد میتواند تبدیل به یک معضل اجتماعی و شخصیتی شود. یوکیو دختری جوان است که مدام تصور میکند همه به خاطر اشتباهات او دچار دردسر میشوند. او توانایی نه گفتن را ندارد و مدام با قبول اشتباهاتی که حتی از او سر نزده خود را حقیرتر و بیهویتتر میبیند. حتی تسوجی هم با اینکه مدیر یک شرکت است به شکلی دیگر توانایی نه گفتن را ندارد. او نمیتواند به دخترانی که در برابرش قرار میگیرند جواب واضحی دهد. حتی مردی که عشق اول یوکیو بوده هم همین ایراد بزرگ را دارد. به نظر میرسد این نسل همگی دچار نوعی خودکمبینی بوده و عذاب وجدان به آنها اجازه نمیدهد خود واقعیاشان را نشان دهند. در فرهنگ ژاپنی احترام به دیگران و عذرخواهی بسیار مورد توجه است، اما آنچه در این فیلم نشان داده میشود آن افراطی است که این فرهنگ در درازمدت میتواند بر روح یک فرد وارد کند.
فیلم «چیز واقعی» در مدت زمان طولانی خود به آهستگی سعی کرده هر شخصیت را برای ما بشناساند. شخصیتهای اصلی پرداختهای خوبی دارند. این افراد شخصیتهایی پر از ایراد یا در اصطلاح روانشناسی پر از سایه هستند که نمیتوانند سایههای شخصیتی خود را ببینند و به همین دلیل مدام با افتادن در دام این سایهها اشتباهات خود را تکرار میکنند. تکرار این اشتباهات آنقدر در مسیر این روایت رخ میدهد که بیننده را دچار خشم و عصبانیت میکند. در واقع این فیلم با نشان دادن جزئیات رفتاری شخصیتهای خود به مخاطب این اجازه را میدهد که آنها را دیده و حتی قضاوت کند. این شخصیتها اما هیچکدام نه بد مطلق و نه خوب مطلق هستند، به همین دلیل بیننده نیز در عین اینکه میتواند از آنها عصبانی باشد، میتواند نسبت به آنها همدردی هم داشته باشد. این فیلم شخصیتهایی کاملاً واقعی را روایت میکند که علیرغم داشتن ایرادات فراوان انسانهایی بد ذات نیستند، حتی آن فردی که قرار است به عنوان یک یاکوزا دیده شود. با این حال اما این فیلم از یک سریال طولانی وام گرفته شده، به همین دلیل بعضی شخصیتها نادیده گرفته شدهاند و برشهای موجود در روایت باعث نقصان در آن شده است. مثلاً رابطهی میان دختر جوان و تسوجی یا حتی رابطهای که تسوجی با همکاران مردش دارد پرداخت نشدهاند و در میان داستان این عدم پرداختها خود را نشان میدهند. فیلم «چیز واقعی» سعی کرده بر روی رابطهی تسوجی و یوکیو تمرکز کند و در نتیجه در پرداخت به دیگر شخصیتها ضعیف عمل کرده است.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.