ای کاش نوشته‌ی پل شریدر کمی بیشتر پرداخت می‌شد

بسیاری از نویسندگان مطرح هالیوودی پس از مطرح شدن کاملاً دست‌به‌عصا کار می‌کنند. گویی نمی‌خواهند خود را درگیر هر ژانر و موضوعی کنند و به منتقدان همیشه آماده بهانه‌ای بدهند. در نتیجه در حصاری شیشه‌ای خود را حبس می‌کنند. اما «پل شریدر» روی زمینی دیگر ایستاده است. او پیش از یک نویسنده و کارگردان، یک تئوریسین و آموزگار است. پل شریدر در هر ژانری دست به قلم می‌شود و یا خود آن نوشته را روی پرده می‌برد یا اثر را به کارگردانی دیگر می‌سپارد. فیلم جدید آقای «آلفونسو پینِدا اولوا» نوشته‌ی پل شریدر در ژانر اکشن انتقامی است.
از ابتدای فیلم به‌راحتی می‌توان ردپای شریدر را مشاهده کرد. پلات فیلم تکراری‌تر از هر تکراری در ژانر اکشن است؛ قاتل مخوفی که پس از چهار سال از زندان آزاد می‌شود و قرار است زندگی آرامی را آغاز کند. گویی با پلاتی آن‌سوی فیلم «تنگه‌ی وحشت» اثر اسکورسیزی مواجه هستیم. «نتو» برخلاف «مکس» آن‌چنان آرام است که قرار نیست پس از ورود دوباره‌اش به شهر رعب و وحشتی دلهره‌آور را در خانواده‌ای خاص شاهد باشیم. برعکس، پلات این فیلم همان راه آرام و در عین حال پرتنش معمول این دست اکشن‌ها را دنبال می‌کند. «نتو» همچون یک توبه‌گر سعی دارد خود را از هر بحبوحه‌ای دور کند. در کنار این آرامشی که برای خود در نظر گرفته، گذشته نیز همچنان همراه اوست. این فلش‌بک‌های ناگهانی، همسر و پسرش، و آن جمله‌ی ابتدایی فیلم که از کتاب مقدس انتخاب شده است، مخاطب را با چندوچون آنچه قرار است مشاهده کند، روبه‌رو می‌‌کند. شاید برخی چنین بگویند که نویسنده‌ای چون شریدر که بیش از خالقان هر ژانر گونه‌های سینمایی را می‌شناسد، چگونه به دام چنین پلات تکراری و کاملاً کلیشه‌ای افتاده است. این اثر را باید از زاویه‌ی دیگری نیز نگریست. درست است که با یک اکشن کلیشه در معمولی‌ترین حالت آن و در فرمی کاملاً ساده مواجه هستیم. انتخاب بازیگر برای هر کدام از کاراکترها درست است؛ تیم راث، ران پرلمان، تامی فلَنگِن و نیل مک‌دونا. همه‌‌ی نقاط عطف فیلم‌نامه درست همان‌جایی باید باشند که هستند. مراحلی که نتو طی می‌کند تا پالایش شود نیز گام‌به‌گام مطابق با پلات‌های کلیشه است. همه‌چیز در ساده‌ترین حالت خود رخ می‌دهد و مخاطب در برابر یک اکشن ساده، کم‌خرج و هیجان‌انگیز قرار می‌گیرد.
اگر بخواهیم اولوآ را از طریق کارنامه‌ی فیلم‌سازی‌اش مرور کنیم، باید گفت این فیلم‌ساز مکزیکی در مجموع این آثار توانسته مخاطب ژانرهای اکشن و هیجان‌انگیز را راضی نگاه دارد. در این فیلم نیز با همان سادگی آثار قبلی مواجه هستیم. این فیلم یک اثر ساده‌ی اکشن برای تمام آن دسته از علاقه‌مندانی است که در ابتدای مسیر فیلم‌سازی خود قرار دارند. به‌نوعی می توان گفت با اثری رو‌به‌رو هستیم که فیلم‌نامه‌اش دارای همان پیچیدگی‌های خاص آثار نوشتاری پل شریدر است، اما کارگردان مکزیکی به‌گونه‌ای آن را پرداخت کرده که گویی با یک خط روایی مستقیم و بدون پیچیدگی رو‌به‌رو هستیم.