ساده و جذاب اما متوسط

زمانی که یک اثر سینمایی در سینمای بدنه قصد دارد به زندگی پنهان یک دانشمند ریاضی، فیزیک یا علوم پایه بپردازد، اولین نکته برای کارگردان پیدا کردن دانشمندی است که زندگی‌اش توانایی تبدیل شدن به یک حادثه‌ی دراماتیک را داشته باشد. از «ذهن زیبا» تا «بازی تقلید» با دانشمندانی مواجه بوده‌ایم که این خصوصیات را داشته‌اند. حال در اثری جدید از سینمای کره‌ی جنوبی، «پارک دونگ-هون» سعی کرده با الهام از آثار نام‌برده و ترکیب روایت خود با فیلمی چون «بوی خوش زن» تصویری مخصوص به خود را ارائه دهد. اما روایت او همچنان تحت تأثیر است و قادر نیست هویتی مستقل داشته باشد.
دانش‌آموزی نوجوان در یک مدرسه‌ی نمونه سعی دارد به هر ترتیبی شده در آزمون ورودی دانشگاه نمره‌ی بالایی کسب کند. اما مشکل اصلی او در مهم‌ترین درس، یعنی ریاضی، است. بر حسب اتفاق او با نگهبان شیفت شب مدرسه برخورد می‌کند و این دیدار به کلاس خصوصی ریاضی بین آن‌ها منجر می‌شود. شاید مهم‌ترین فاکتوری که باعث می‌شود این فیلم در حد یک اثر متوسط باقی بماند همان نگاه شیک و براق کارگردان در قاب‌های خود است. این روایت عمق ندارد و شبیه به گزارشی از یک اتفاق دراماتیک می‌ماند. کارگردان سعی دارد از فرمول‌های ریاضی و تلفیق آن‌ها با زندگی روزمره و موسیقی و هنر قاب‌هایی منحصربه‌فرد را به مخاطب ارائه دهد. اما این تلفیق‌ها آن‌قدر با ضربآهنگی بالا تصویر می‌شوند که مخاطب حتی به‌اندازه‌ی یک نما نیز نمی‌تواند با آن‌ها ارتباط برقرار کند. در نتیجه‌ی این عدم هماهنگی بین ضربآهنگ فیلم و روایتی که قرار بود قصه‌ی یک انزوای خودخواسته باشد، مخاطب نیز همچون روایت سرگردان می‌شود.
این فیلم روایت یک دانشمند ریاضی از کره‌ی شمالی است که با هدف صلح پا به خاک کره‌ی جنوبی گذاشته است. طی سه دهه‌ی اخیر نگاه سینماگران کره‌ی جنوبی نسبت به آن فاصله‌ی چند ده ساله بین شمالی‌ها و جنوبی‌ها متفاوت شده است. گویی در نگاه جدید شمالی‌ها همه آن رفقای کمونیست تک‌بعدی نیستند و میان آن‌ها کسانی پیدا می‌شوند که بخواهند زندگی را به گونه‌ای دیگر مشاهده کنند. این نگاه ملو گاه همچون این فیلم تبدیل به یک تصویر ناقص می‌شود و گاه در آثار کارگردان‌هایی چون «کیم کی-دوک» فقید تبدیل به اصطکاک دو دنیای موازی می‌شود. به‌سبب نگاه‌های عمیق گذشته در سینمای کره‌ی جنوبی است که چنین فیلمی را یک اثر متوسط و به‌قول بعضی مخاطبان انگیزشی می‌پنداریم. تنوع ژانری در سینمای کره‌ی جنوبی بدین معنی نیست که همه‌ی آثار این سینما فاخر و قابل اعتنا هستند. بلکه باید به این دید آن‌ را نگریست که برای هر مخاطبی می‌تواند خوراک مناسبی داشته باشد. زمانی که انبوه مخاطبان با هر ذائقه‌ای به‌سوی یک سینما کشیده شوند، می‌توان به راحتی از صفت پویا برای سینمای آن کشور استفاده کرد. سینمای کره‌ی جنوبی هم بدون شک در همین تعریف می‌گنجد. این فیلم نیز در دسته‌ی همان فیلم‌هایی است که یک مخاطب نوجوان را همیشه مجذوب سینمای کره‌ی جنوبی و کاراکترهای آن می‌کند؛ یک اثر خوش آب و رنگ که فقط لایه‌ای بیرونی دارد و چیزی جز آن نیست. این فیلم در معنای سینمایی یک اثر متوسط با انبوهی از خلأهای روایی است و در چشم یک نوجوان یک فیلم راحت‌الحلقوم معنا می‌شود.