ناپیدایِ مرئی

داستان از زمانی آغاز می‌شود که یک زن در نهایت سکوت در حال فرار از ویلایی ساحلی‌ست. شروع فیلم به‌نوعی نوید فیلمی را می‌دهد که قرار است بر اساس اِلِمان‌های فیلم‌های ژانر دلهره، بیننده را در سکوت‌های عمدی خود غافلگیر کند. مطمئناً بیننده نمی‌خواهد و دوست ندارد پای فیلمی بنشیند که زودتر از کارگردان لحظه‌های دلهره را حدس خواهد زد. فیلم بی آنکه بخواهد خود را از این دام رهایی دهد، مسیرش را ادامه می‌دهد و مخاطب هم در عین کسالت انتظار پایان را می‌کشد. اما شاید انتخاب‌های تک‌قاب‌هایی زیبا یکی از معدود فاکتورهایی باشد که فیلم را قابل تحمل می‌کند.

مرد نامرئی یک فیلم با لیبل ژانر دلهره است که ابداً دلهره‌آور نیست. مرد نامرئی اسمش نیمی از راه هیجان را قبل از دید‌ن فیلم برای بیننده طی می‌کند. ولی همان در نیمه‌ی راه وا می‌دهد، چرا که دست داستان زود رو شده و به یک فیلم عادی برای مخاطب تبدیل می‌شود. شخصیت اصلی فیلم که یک زن است از آن دسته کاراکترهایی است که خوراک امثال جوانی‌های جودی فاستر بود. ولی بازیگر انتخابی این فیلم نه ظاهرش جذاب و مناسب نقش است و نه بازی درخشان و گیرایی دارد.
این فیلم که ادعای فیلم‌های پیچیده، عمیق و روان‌شناسانه را دارد در هیچ یک از این سطوح پرداخت قدرتمند و گیرایی ندارد. شخصیت‌ها در سطح می‌مانند و جدیت روایت فیلم به‌هیچ‌عنوان تأثیرگذاری مناسب برای مخاطب را ندارد. داستان به‌صورت خطی روایت می‌شود و به انتها می‌رسد و پایان‌بندی غافلگیر‌کننده و قابل‌قبولی دارد. مرد نامرئی در مجموع یک فیلم متوسط است که می توانست با پرداخت‌هایی خاص‌تر و تغییر لحن در روایت و شخصیت‌پردازی قوی‌تر، بهتر و بهتر شود.