باید یا داستان‌های تکراری را کنار گذاشت یا جور دیگری روایت‌اشان کرد

«دامیانو» و «چیکو» دو برادر دوقولو هستند که یکی در شرکت پدر مدیری سخت‌کوش است و دیگری با زندگی بی‌دغدغه‌اش به عنوان پیک غذا کار می‌‌کند. «سزار»، پدر این دو برادر، برای پسران خود چالشی ترتیب می‌دهد. آنها باید به مدت یک ماه به جای یکدیگر زندگی کنند تا از ارثیه‌ی پدر برخوردار شوند.
تا کنون بارها و بارها داستان کتاب «شاهزاده و گدا»ی مارک تواین اقتباس فیلم‌های گوناگونی شده است. داستانی که شنیدن آن در کودکی و دیدن کارتون‌های ساخته شده از روی آن همیشه جالب و شنیدنی می‌تواند باشد. سال گذشته هم فیلم «بازیگر بدل» سعی کرده بود با نگاهی به این داستان روایت کمدی خود را پیش برد. اما واقعیت آن است که این داستان آنقدر تکرار شده که دیگر جذابیتی برای مخاطب سینما ندارد. تنها زمانی این داستان می‌تواند بار دیگر حرفی برای گفتن داشته باشد که کاگردانی خلاق بخواهد با ایجاد جزئیات داستانی متفاوت آن را به گونه‌ای دیگر روایت کند. اگرنه بیشتر فیلم‌های اقتباس شده از این داستان تکراری، قابل‌پیش‌بینی و حتی خسته‌کننده هستند. فیلم «به جای او» نیز اقتباسی دور از همین کتاب است به همین دلیل انتظاری خاص را نباید از آن داشت.
اما آنچه باعث می‌شود این فیلم ایتالیایی از فیلم «بازیگر بدل» ساخته شده در سینمای هالیوود بهتر باشد آن است که حداقل شخصیت‌های این فیلم هویت دارند و به خوبی پرداخت شده‌اند. پیرنگ آشنای روایت هم شرح این شخصیت‌ها را راحت کرده است. برادر بی‌مسئولیت می‌آموزد باید نسبت به پیراموش‌اش دقت بیشتری داشته باشد و برادر بی‌احساس اما پرکار هم می‌آموزد همه‌چیز فقط کار و کار نیست، عشق هم لازمه‌ی زندگی است. در این میان دام‌های دستیار سزار هم کاری از پیش نمی‌برند و داستان از همان سکانس‌های ابتدایی همه‌چیز خود را رو می‌کند. در دیگر سوی این فیلم ذات واقعی خود را هم حفظ کرده است. یعنی نه مانند فیلم بازیگر بدل پر از زرق‌وبرق‌های اغراق‌آمیز است و نه شخصیت‌های آن بی‌هدف در مسیر داستان تنها می‌آیند و می‌روند. وجود هر شخصیت دلیلی دارد، هر چند دلیل آن هم کلیشه‌ای باشد. همچنین این فیلم با تناسبی که در رنگ‌های فضای خود ایجاد کرده باعث شده است دیدن آن قابل‌تحمل باشد. نه خانه‌ی به اصطلاح شاهزاده‌ی این فیلم بی‌جهت با وسایل عجیب پر شده و نه خانه‌ی فرد گدا آنقدر مضحک است که بیننده تصور کند هیچ‌کدام از این خانه‌ها واقعی نیستند.
در این فیلم هیچ رویدادی که بتواند مخاطب را به وجد آورد وجود ندارد و تنها سکانس‌های کمدی و بازی خوب بازیگران آن است که به همراه فضای گرم و شاد می‌تواند بیننده‌ی خسته از یک روز تکراری را برای مدتی در برابر خود بنشاند. این بیننده حتی اگر در میان فیلم برای مدتی کوتاه خواب‌اش هم بگیرد اتفاق خاصی رخ نمی‌دهد و می‌تواند به راحتی مابقی داستان را ببیند. به همین دلیل است که دیدن این فیلم را می‌توان تنها در این شرایط به کسی توصیه کرد و دیگر هیچ. کارگردان این فیلم هم که کارش بیشتر ساخت سریال و فیلم تلویزیونی است چندان از خود توقعی ندارد و همین فیلم را هم کافی می‌داند.