آشفته‌هایی با نام فیلم

«خواهر سیزدهم» این بار به همراه دیگر برادران‌اش با افتتاح یک گاراژ سعی می‌کند زندگی آرام و بدون دردسری را داشته باشند. این اتفاق اما رخ نمی‌‌دهد و بار دیگر دردسر آنها را پیدا می‌کند.
تا کنون فیلم‌‌های کمدی-اکشن زیادی را از سینمای آسیای شرقی و جنوب‌‌شرقی مرور کرده‌ایم. فیلم‌هایی که برای بیشتر آنها می‌توان واژه‌ی «بیش‌از اندازه» را استفاده کرد. در اغلب این فیلم‌ها همه‌چیز بیش از اندازه اغراق‌آمیز است. درواقع اگر در فیلم‌های هندی زدوخوردها و سکانس‌های اکشن آنقدر اغراق‌آمیز هستند که فیلم را تبدیل به داستانی احمقانه و دور از ذهن می‌کنند، در فیلم‌های کمدی آسیای جنوب‌شرقی نیز این موتیف‌های رفتاری بازیگران هستند که با اغراق بیش از اندازه داستان را مضحک و پر از حماقت می‌کنند. حال تصور کنید این موتیف‌های رفتاری در بستر فیلمی آشفته و باری‌به‌هرجهت قرار بگیرد، قطعاً روایت دیگر چیزی برای جلب توجه مخاطب ندارد.
این فیلم قسمت دوم فیلمی با نام «خواهر سیزدهم»، محصول ۲۰۱۹، است. در قسمت اول این خانواده با افتتاح یک بار سعی در خوداکتفا شدن داشتند. اما دردسر سراغ آنها آمده و رئیس خلافکار شهر دست از سر آنها بر نمی‌داشت. با مرگ این رئیس در قسمت اول، در قسمت دوم آنها با خلافکارانی دیگر روبه‌رو می‌شوند و این بار باید برادرشان را از اتهامی که به او زده شده و جان‌اش را به خطر انداخته، مبرا کنند. فیلم «خواهر سیزدهم: سه روز مهلک» داستانی به شدت آشفته دارد و تکلیف‌اش با خودش مشخص نیست. پیرنگ داستان ساده است. قرار است برادر کوچک‌تر این خانواده به اتهام قتل یکی از برادران گروه خلافکاری دیگر تحت تعقیب آن گروه قرار بگیرد. اما سؤال اساسی اینجاست که این شخصیت‌ها و این گروه‌های خلافکار چه کسانی هستند؟ این همه آدم خلافکار در شهر که ناگهان خود را نشان می‌دهند و یکی پس از دیگری هم را می‌کشند و درگیری ایجاد می‌کنند، از کجا می‌آیند؟ کارشان چیست و چگونه ارتزاق می‌کنند؟ این همه کینه را از کجا و چرا می‌آورند؟ فیلم هیچ اشاره‌ای به ماهیت این گروه‌ها و شخصیت‌های زیادی که در داستان وجود دارد، نمی‌کند. اگر هم اشاره‌ای به آنها شود حتی اشارات نیز باعث ایجاد سؤالاتی بیشتر در ذهن مخاطب شده و او را گیج‌تر هم می‌کند. با آن پلات ساده چه نیازی به این هم کاراکتر فرعی است؟ کاملاً مشخص است تمام این شخصیت‌ها وجود دارند تا هر بار یک سکانس درگیری رخ دهد. اما حتی این سکانس‌های درگیری هم بیش از آنکه اکشنی در خود داشته باشند، حرکات نمایشی مضحکی هستند که باعث هیچ هیجانی نمی‌شوند. شخصیت‌ها هم که هیچ کدام تعریف درستی ندارند. حتی گاهی ما متوجه نمی‌شویم این افراد جزو کدام گروه هستند تا در این سکانس‌های اکشن بدانیم طرف کدام را باید بگیریم. طنز موجود در فیلم هم اگرچه گاهی می‌تواند خنده‌دار باشد، اما با داستانی درهم و شخصیت‌هایی که در تمام رفتارهاشان اغراق وجود دارد، نمی‌تواند باعث اتفاقی خاص در روند داستان شود. در نهایت هم فیلم به همان ترتیبی که این فیلم‌ها پایان می‌پذیرد، تمام می‌شود و قهرمان داستان از آزمایش پیش‌روی‌اش سربلند بیرون می‌آید.