اون فقط یک ربات نیست

یک پروژه‌ی تحقیقاتی رباتیک مخفی توسط «میتسوکو آمانو» در حال انجام است. میتسوکو مادر «ساتومی»، دانش‌آموزی دبیرستانی، است. ساتومی کاملا اتفاقی متوجه می‌شود که مادرش یک ربات دانش‌آموز با نام «شیون» را به دبیرستان‌شان فرستاده است تا میزان تعامل این ربات را با انسان‌های واقعی آزمایش کند. زمانی که شیون در مدرسه دچار مشکل می‌شود ساتومی سعی می‌کند به او کمک کند. «توما»، دوست دوران کودکی ساتومی و اعجوبه‌ی کامپیوتر، «گوتو»، «آیا» و «صاعقه» نیز در این راه با ساتومی همراه می‌شوند.
مدت‌هاست که دیگر ربات‌ها به عنوان یکی از مهم‌ترین سوژه‌های سینمایی شناخته شده هستند. فیلم‌های علمی-تخیلی‌ای که تا کنون بسیاری از آنها نیز به واقعیت تبدیل شده‌اند. ربات‌هایی که می‌توانند به شکل‌های گوناگون به کمک انسان بشتابند تا زندگی را برای آنها راحت‌تر کنند. اما هنوز هم ساخت یک ربات انسان‌نما که بتواند احساسات آدمی را به خوبی درک کند یکی از آن آرزوهایی است که محقق نشده است. انیمه‌ «بگذار صدای آواز عشق را بشنوم» سعی دارد این بار برخلاف بسیاری دیگر از فیلم‌هایی که در آن ربات‌های انسان‌نما ضدقهرمان هستند یا ضدقهرمان می‌شوند، داستانی انسانی‌تر را به تصویر درآورد و از رباتی قهرمان که می‌تواند احساسات انسان‌ها را به خوبی درک کند، حرف بزند.
این انیمه نیز به مانند بسیاری از انیمه‌های دیگر ژاپنی از همان ابتدا راه خود را روشن کرده است و مخاطب‌ هم می‌داند قرار است با چگونه داستانی مواجه شود. مخاطب این داستان‌ نوجوانانی هستند که به دنبال درک احساسات خود می‌توانند با شخصیت‌های این انیمه هم‌ذات‌پنداری کنند. پرداخت خوب شخصیت‌ها این درک را راحت‌تر هم کرده است. این نوجوانان کاملا واقعی حس می‌شوند و رفتارهاشان می‌تواند رفتار هر نوجوانی در این سن باشد. شیون به دنبال خوشحال کردن ساتومی است و خوشحالی ساتومی به خوشحالی دوستان‌اش بستگی دارد. پس شیون شروع به خوشحال کردن دوستان ساتومی می‌کند. این چرخه در مسیر روایت تا نیمه‌های آن ادامه دارد و سپس در نیمه‌ی دوم مخاطب با داستانی هیجان‌انگیزتر روبه‌رو می‌شود. در نیمه‌ی دوم مخاطب چالش‌هایی که آنها هم وجوه انسانی زیادی دارند را در برابر خود می‌بیند و می‌تواند با داستان همراه شود.
انیمه‌ »بگذار صدای آواز عشق را بشنوم» با فضاسازی‌‌های خوبی که از همان ابتدا ایجاد می‌کند به راحتی می‌تواند این مخاطب نوجوان را وارد فضای داستانی خود کند. ربات‌هایی که برنج می‌کارند، ربات‌هایی که در مدرسه به دانش‌آموزان کمک می‌کنند یا ربات سخن‌گویی که در خانه‌ی ساتومی است همگی نشان‌دهنده‌ی دورانی هستند که در آن تکنولوژی دیگر جزو جدانشدنی زندگی افراد شده است. وجود توربین‌های بادی و پنل‌های خورشیدی‌ای که مزرعه‌ای جذاب را ایجاد می‌کنند هم یکی دیگر از آن فضاهای خاصی است که توانسته هم درک اصل داستان را آسان‌تر کند و هم به نوعی باعث شود مخاطب در محیطی خاص تجربه‌های عاشقانه‌ی زیبایی را مشاهده کند.
صدای شخصیت‌های داستان و دقتی که در انتخاب صداگذاری این افراد شده نیز یکی دیگر از مزیت‌های این فیلم است که در بیشتر انیمه‌های ژاپنی می‌توان آن را دید و باعث ارتباط بهتر مخاطب با داستان و شخصیت‌های آن می‌شود. درواقع صداگذاری‌ها در نسخه‌های اصلی و ژاپنی انیمه‌ها آنقدر خوب صورت می‌گیرد که شخصیت‌ها با این صداها هویتی واقعی می‌گیرند و به همین دلیل هم است که علاقه‌مندان این ژانر تلاش می‌کنند این انیمه‌ها را با نسخه‌ای دیگر تماشا نکنند.