ما همه برگزیده‌ایم

«کندیس» دختر مو نارنجی با شکل و شمایلی عجیب است که با همه متفاوت است. او در تلاش است دو برادر کوچک‌تر از خودش، که همیشه در حال ساخت ماشین‌ها و ربات‌های بزرگ و عجیب هستند، را به مادر لو دهد. او احساس خوبی درباره‌ی خودش ندارد و فکر می‌کند، نداشتن این حس به‌خاطر وجود دو برادرش است، چرا که آنها همیشه با کارهای عجیب و خلاقیت‌های خود دیگران را متوجه و شیفته‌ی خود می‌کنند. «فینیاس» و «فرب» با شمایلی عجیب‌تر و البته بینی‌ای گرد و مثلثی و چشمانی تابه‌تا، دو برادر کندیس‌اند که همیشه در حال لذت بردن از خودشان و اطراف‌شان هستند و همین احساس باعث خلاقیت هرچه‌بیشتر آن‌ها می‌شود. با ورود نوعی سفینه‌ی فضایی به شهر و گرفتن اتفاقی کندیس، دو برادر به همراه دوستان‌شان برای بازگرداندن کندیس تلاش می‌کنند. از همان ابتدای فیلم رنگ‌های جذاب و گرم ما را متوجه خود می‌کنند. شکل و شمایل و نوع پوشش افراد و محیط پیرامونی نیز پر از رنگ و طرح و خلاقیت است. اما چیزی که بیش‌از‌پیش مورد توجه قرار می‌گیرد صدای شخصیت‌های داستان است و لحن آنها. در تمام مدت بیننده شاید هرگز متوجه نشود با شخصیت‌های کارتونی روبه‌روست، چرا که صدا و شمایل و تمام حرکات افراد مانند اشخاص واقعی‌ست. لحن صحبت کندیس در زمان خوشحالی و عصبانیت کاملاً در صدا و تصویرش مشاهده می‌شود و همه چیز با هم هماهنگ است. سکانس ابتدایی که کندیس در حال خوشحالی‌ست، به‌ناگاه به‌یاد برادران‌اش می‌افتد و عصبانی می‌شود. لحن خواندن آواز او هم همراه با قرمز شدن محیط اطراف‌ عوض شده و حس عصبانیت را به بیننده منتقل می‌کند و این یعنی بهره‌گیری از رنگ‌های ساده برای ایجاد صمیمیت با مخاطب. در واقع در تمام شخصیت‌های داستان هماهنگی در تصویر و صدا و نوع شخصیت ساخته‌شده برای آنها وجود دارد. با اینکه این فیلم سری دوم از فیلم‌های فنیاس و فرب است و البته که قبل از آن هم این شخصیت‌ها در سریالی چهار فصلی دور هم جمع شده‌اند و به آنها پرداخته شده‌است، اما باز هم پرداخت شخصیت در آن به حدی خوب است که بیننده‌ای که برای بار اول این شخصیت‌ها را مشاهده می‌کند هم می‌تواند به‌راحتی با آنها ارتباط گرفته و آنها را بپذیرد. فیلم با آهنگی متفاوت و زیبا شروع می‌شود و تا انتها هم با آهنگ‌های زیبا ادامه پیدا می‌کند. آهنگ‌هایی با محتوای منسجم که برای ساخته‌شدن‌شان زمان زیادی صرف شده است. صدای کندیس هنگام خواندن نیز زیباست.
داستان انیمیشن هم اگرچه پتانسیل کلیشه شدن را دارد، اما مهارت نویسنده در طنزآمیزکردن مکالمات و اتفاقات رخ داده، بیننده را به وجد می‌آورد. خلاقیت در اتفاقات و تنوع در آن‌ها از مزیت‌های دیگر این انیمیشن است. ما با انیمیشنی تخیلی و خنده‌دار مواجه هستیم که تخیل استفاده شده از آن پر از اتفاقاتی‌ست که اگرچه منطقی ندارند، اما بیننده هرگز فکر نمی‌کند واقعی نیستند. اینکه موجود فضایی با گرفتن یک هدیه آنقدر خوشحال شود که منفجر شود و صدای انفجارش با کلمه‌ی کندیس همراه باشد، چیزی جز رفتاری تخیلی و خنده‌دار نیست. اما همین رفتار در نهایت باعث نجات کندیس و همراهان‌اش می‌شود. فیلم برای هر اتفاق یک دلیل می‌آورد، حتی اگر آن دلیل عینیت نداشته باشد.
این انیمیشن برخلاف انیمیشن‌های دیگری که تا امروز در این سال ارائه شده است، دارای دو ویژگی اساسی‌ست: اول این‌که پرداخت شخصیت آن -با توجه‌به اینکه این شخصیت‌ها قبلاً ساخته و پرداخته شده‌اند- کاملاً هوشمندانه و قابل پذیرش است و دوم این‌که فیلم دچار تکرار نشده است و همین دو دلیل کافی‌ست برای لذت بردن از انیمیشنی که در عین سادگی حرف‌های زیادی برای گفتن دارد و شما را حتی گاه به قهقهه نیز می‌اندازد.