اقتباس زشت ۲۰۲۱ از کمیک‌بوک ۱۹۶۲

یکی از پرطرفدارترین کمیک‌بوک‌های ایتالیا در دهه‌ی ۱۹۶۰، داستانی با نام دیابولیک بود. دیابولیک نام دزدی حرفه‌ای و خطرناک بود که مردمان شهر را وحشت‌زده می‌کرد. پلیس همیشه یک گام از او عقب‌تر بود. این کمیک‌بوک هنوز هم یکی از محبوب‌ترین‌ها بین هواخواهان این داستان‌هاست. از این روست که برادران «مونتی»، پس از اقتباس «ماریو براوو» در سال ۱۹۶۸، تصمیم گرفتند در سال ۲۰۲۱ بازسازی دیگری از این داستان داشته باشند.
اولین مشکل فیلم برادران مونتی سکته‌ای بودن آن است. این مشکل را می‌توان در همان صحنه‌ی تعقیب‌و‌گریز ابتدایی پیدا کرد. برادران مونتی با این افتتاحیه نشان دادند که یا استفاده از جلوه‌های ویژه را نمی‌شناسند یا اصلاً در شروع هر روایتی مشکل دارند. زاویه‌ی دوربین‌های اشتباه، برش‌های بی‌ربط و اضافی و در نهایت گویی عوامل در حال ضبط برداشتی تمرینی هستند. این فیلم از همان ابتدا به یک فیلم نمی‌ماند، چه برسد به یک اثر اقتباسی که دهه‌ها پیش نسخه‌ای سینمایی از روی آن ساخته شده است.
برادران مونتی در پرده‌ی اول فیلم خود دائم سعی دارند این نکته را به مخاطب گوشزد کنند که این فرد بسیار خطرناک است و هر کسی سر راه او قرار بگیرد از بین خواهد رفت. اما آقایان کارگردان مخاطب این کاراکتر عجیب‌و‌غریب را در کدام قسمت فیلم شما می‌بیند؟ آیا با یک اتاق گریم و نگاهی خشم‌آلود می‌توان چیزی را که شما بارها در دیالوگ‌ها روی آن تأکید کرده‌اید دریابد؟ این دو کارگردان ایتالیایی در کارنامه‌‌ی فیلم‌سازی خود تغییر ژانر بسیاری داشته‌اند؛ از جنایی و رازآلود تا کمدی و موزیکال. همه‌ی آثار این دو برادر را می‌توان با ارفاق فیلم‌هایی متوسط در نظر گرفت.
آنچه باعث تعجب در این فیلم است به بار ننشستن هیچ‌کدام از کاراکترهاست. به‌طور نمونه معشوقه‌ی دیابولیک گویی کاراکتری جدا از فیلم است. این تکه‌ها در روایت به یکدیگر وصل نمی‌شوند. گویی هر کدام از کاراکترها مسیر خود را می‌روند و روایتی جدا برای خود دارند. همین سبب می‌شود که فیلمی منسجم مقابل روی مخاطب قرار نگیرد. در مورد آثار اقتباسی از کمیک‌بوک‌ها، به‌خصوص آن‌هایی که نمونه‌های مشابهی در گذشته دارند، این چنین باید گفت که کارگردان اثر جدید کار چندان سختی را ندارد. فضاسازی و شخصیت‌پردازی قبلاً انجام شده است. تنها کاری که باید انجام شود دکوپاژی‌ست که مخاطب طرفدار این آثار بتواند هیجان لازم را درک کند. در فیلم برادران مونتی چنین هیجانی وجود ندارد و دائم سرگردانی کارگردان‌ها را می‌بینیم که سعی دارند هیجان کاذب را به اثر خود تزریق کنند.
فیلم «دیابولیک» با خوش‌بینی چیزی شبیه آثار سینمای گروه ب است. این فیلم نه هیجان دارد، نه شخصیت‌پردازی و نه روایتی که بتوان در آن یک کاراکتر کمیک‌بوکی مرموز و زیرک را مشاهده کرد. برادران مونتی احتمالاً پس از این فیلم به سراغ ژانر دیگری می‌روند تا بخت خود را در آنجا نیز امتحان کنند. اما سابقه‌ی این فیلمسازان ایتالیایی نشان داده که آن‌ها دو فیلم‌ساز متوسط و کم‌توقع هستند که فقط تولید می‌کنند و نه خلق اثر!