کارگردان با خودش چه فکر کرده بود؟

«کُری» از «سالی»، دخترش، می‌خواهد پیش از رفتن به دانشگاه برای آخرین بار به مسافرتی کوتاه بروند. آنها به همراه دوستان‌اشان راهی خانه‌ای ویلایی می‌شوند. در آنجا مردی که کتاب عجیب پری دندان‌ها را پیدا کرده، اتفاقی نزد سالی آمده و این‌گونه بار دیگر این پری راه به زندگی کری باز می‌کند.
در مرور قسمت دوم فیلم «پری دندان‌ها» از سابقه‌ی کارگردان این فیلم صحبت کردیم و گفتیم که این کارگردان عملاً هیچ اطلاعی راجع به ساده‌ترین المان‌های فیلم‌سازی ندارد. من حتی شک دارم این فرد در زندگی خود فیلمی ترسناک دیده باشد، زیرا وارن اگر چند فیلم متوسط ترسناک را هم در زندگی دیده بود، قطعاً به خود اجازه نمی‌داد به این راحتی فیلمی در این ژانر بسازد. ساختن فیلم در ژانر ترسناک همان‌قدر که می‌تواند آسان باشد، می‌تواند سخت نیز باشد. آسان از آن جهت که می‌توان به راحتی با بازی کردن با کلیشه‌ها مخاطب را ترساند. کافی ا‌ست کارگردان محیطی مناسب را برای فیلم خود انتخاب کند، سپس با ایجاد صداها و موسیقی‌هایی ترسناک و استفاده از جامپ‌اسکر حتی با کلیشه‌ای‌ترین داستان‌ها مخاطب خود را به حد مرگ بترساند. سخت اما از آن جهت است که ترساندن نیز قواعد خاص خود را دارد. فیلم‌ساز باید در ابتدا بداند قرار است از این ترس برای چه هدفی و چگونه استفاده کند. مخاطب با هر اتفاق ناگهانی احمقانه نمی‌ترسد و هر محیطی هم او را نمی‌ترساند.
«لوئیزا وارن»، کارگردان این فیلم، با جنگل‌های سرسبز و پر از درخت کشور انگلستان و با آب‌وهوای همیشه ابری و بارانی آن می‌تواند بدون هیچ دردسری فضایی ترسناک را داشته باشد. اما او این فضا را با داستانی به شدت مضحک و بدون منطق روایی حرام کرده است. پری دندان‌ها بدون دلیل خاصی درست به مانند سری‌های قبل وارد زندگی کری می‌شود و اطرافیان او را می‌کشد. کری هم هر بار همان اشتباهات احمقانه‌ی گذشته را تکرار می‌کند. حتی بازیگران فیلم نیز با بازی بسیار بد و بدون احساس خود مخاطب را بیش از ترساندن، می‌خندانند. این بازیگران نه می‌توانند تعجب را در چهره‌شان نشان دهند و نه ترس را. آنها زمانی که توسط این پری تسخیر می‌شوند هم رفتارهایی مضحک از خود نشان می‌دهند. در دیگر سوی آن ماسک و نقابی که بر چهره‌ی پری دندان‌ها دیده می‌شود و در قسمت دوم این فیلم هم آن را دیده بودیم، نه تنها ترسناک نیست که احمقانه و خنده‌دار هم است. این موجود خنده‌دار چگونه می‌تواند شیطانی و ترسناک باشد؟ واقعاً خانم وارن با خود چه فکر کرده که قسمت سوم این فیلم را هم ساخته است؟ چگونه می‌شود کارگردانی علی‌رغم نداشتن مخاطب برای فیلم‌اش دوباره به سراغ ادامه‌ی داستانی برود که از اول هم اشتباه بوده است.