طی چند سال اخیر، مستقیم یا غیر مستقیم، در معرض اخبار مربوط به کلاهبرداریهای آنلاین قرار گرفتهاید. از سایتهای شرطبندی تا سایتها و پیامکهایی که با افراد دهک پائین جامعه ارتباط میگیرند و آنها را بهبهانهی دریافت پولی بادآورده یا وامی آسان به ولع میاندازند. اینکه در این میان طمع قربانی یا شیادی کلاهبرداران در کدامین کفهی این ترازو سنگینی میکند مسئلهای است که در فیلم جدید دو کارگردان کرهای به آن پرداخته میشود.
در این فیلم با یک کلاهبرداری ساده مواجه نیستیم. کارگردانهای سعی دارند یک شبکهی بزرگ کلاهبرادری را تصویر کنند که بسیار هوشمندانه عمل میکند. این شبکه که سرشاخهی اصلی آن در چین قرار دارد، با استفاده از مقامها و کارمندان فاسد در هر بخشی لیستی از اسامی کاربرانی را بهدست میآورد. این کاربران یا شرکتکنندگان در آزمونهای استخدامی هستند و برای استخدام حاضرند هر کاری بکنند. یا افرادی هستند که ماههاست در انتظار واماند و یک تماس دلگرمکننده میتواند آنها را از شادی به آسمان ببرد. اما فیلم یک کاراکتر مرکزی دارد؛ یک سرکارگر در یک پروژهی ساختمانی که سابق بر این افسر پلیس بوده است. افراد شبکهی کلاهبرداری بهاندازهی یک ساعت در ارتباط تلفنی آن مرکز ساختمانی اختلال ایجاد میکند. پس از این اختلال با خانوادههای این کارگران تماس میگیرند و بهبهانهی اینکه طی یک سانحه همسر، پدر یا فرزند آنها در بازداشتگاه بهسر میبرد، از خانوادهها مبلغی را اخاذی میکنند. تصور کنید که یک نفر طی پنج دقیقه همهچیزش را ازدست بدهد. واکنش انسانها متفاوت است؛ برخی ممکن است راهی بیمارستان شوند، برخی دیگر شاید حتی تحمل یک آن زندگی کردن را دیگر نداشته باشند.
مشکل اصلی این فیلم ارتباط برقرار نکردن با پیامدهای این کلاهبرداریهاست. هر دو کارگردان بهسرعت فیلم را از زاویهدید کاراکتر اصلی وارد مسیر هیجانانگیز خود میکنند. پس از پردهی اول به این پی میبریم که بیشتر با یک اثر هیجانانگیز متوسط مواجه هستیم تا درامی که قصد آسیبشناسی یا طرح مسئله داشته باشد. در نتیجه فیلم از آن هویتی که در پردهی اول نشان میدهد خارج میشود. قهرمان این اثر نیز مانند بسیاری دیگر از کاراکترهای مرکزی آثار هیجانانگیز و اکشن ارتش تکنفرهای را تشکیل میدهد و به دل دشمن میزند. در این هیاهو دیگر نباید بهدنبال منطق روایی بود. تمام رخدادهای روایت در مسیری پیش میروند که راه برای کاراکتر اصلی هموار شود. بدین سبب نمیتوان با این اثر همچون یک فیلم قابل اعتنا برخورد کرد.
زمانی که مخاطب با یکی از مسائل روز جامعه در یک اثر سینمایی مواجه است، او بهصورت ناخوداگاه با دقت بیشتری این اثر سینمایی را دنبال میکند. در مورد این فیلم باید گفت که قادر نیست واکنشی مناسب به این دقت مخاطب داشته باشد. البته کارگردانها سعی کردهاند با مونولوگهایی شعاری و کمی ملودرام بهعنوان ادویهی روایت فیلم خود را رنگ و جلا دهند. اما این رنگ چندان عمق ندارد و بهآنی پاک میشود. فیلم «در معرض خطر» فقط در افتتاحیهی خود مخاطب را جذب میکند. اما در پردههای دوم و سوم شبیه یک اثر هیجانانگیز متوسط است که فرسنگها با آن گزارهی افتتاحیه فاصله دارد.
لینک دانللود از فیلم۲مووی
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.