پینوکیو در مسیر داستان‌های مضحک عاشقانه

«ژپتو» نجار است و در خانه‌ای میان جنگل زندگی می‌کند. او که همیشه تنهاست با درست کردن یک پسر کوچولو با چوب می‌خواهد از احساس تنهایی خود کمی بکاهد. فرشته‌ی مهربان که چوب جادویی‌اش شکسته و آن را برای ترمیم نزد ژپتوی نجار آورده است برای تشکر این پسر چوبی را واقعی می‌کند.
داستان «پینوکیو» آن‌قدر تکرار شده که کودکان امروزی هم حتما روایت آن را شنیده‌اند. به همین دلیل هم است که اگر قرار است برای بار چندم به تصویر کشیده شود، باید حرف خاص یا ایده‌ای جدید داشته باشد تا بتواند منجر به جذب مخاطب شود. فیلم «پینوکیو» محصول سال ۲۰۲۰ را حتما دوست‌داران این شخصیت به یاد می‌آورند. این فیلم همانطور که به اصل روایت وفادار بود با تنوع در تصاویرش توانست حتی نامزدی اسکار را هم برای خود به ارمغان آورد. تصاویری که با رنگ‌های خاص، جلوه‌های ویژه‌ی بصری کاملا تخصصی و گریم‌های فوق‌العاده‌ی شخصیت‌های خود توانست زیبایی داستان‌اش را دو چندان کند. شخصیت پینوکیو در ظاهر واقعا چوبی دیده می‌شد و شمایل حیواناتی مانند روباه و گربه نیز جذابیت‌های خود را داشتند. اما آیا انیمیشن «پینوکیو: یک داستان واقعی» هم می‌تواند تفاوتی خاص را میان خود و دیگر روایت‌های اقتباس شده از این شخصیت داستانی ایتالیایی ایجاد کند.
انیمیشن «پینوکیو: یک داستان واقعی» اما از همان ابتدا نشان می‌دهد نه تنها در داستان خود بلکه در تصاویرش هم قرار نیست کاری خاص و خلاقانه انجام دهد. ما حتی در این انیمیشن روایتی منطقی را هم شاهد نیستیم. شخصیت‌ها هیچ پرداختی ندارند و برای کارهاشان دلیل موجه و قابل‌قبولی تعریف نشده است. پینوکیو بدون اینکه رابطه‌ی خاصی را با پدر ژپتو ایجاد کند به ناگاه به دنبال ماجراجویی پدر را رها ‌کرده و وارد یک سیرک می‌شود. او در آن سیرک هم خیلی زود عاشق می‌شود و سپس در این عشق با همان سرعت شکست می‌خورد و اما دوباره آن را می‌یابد. باور کردن‌اش سخت است، اما همین‌قدر سریع و بدون هیچ پرداخت اتفاقات طی می‌شوند. تا به حال پینوکیو وارد داستان‌های عاشقانه‌ی مضحک نشده بود که این انیمیشن روسی این کار را هم با او انجام داد. پینوکیو مانند تمام آن داستان‌های عاشقانه‌ بدون دلیلی خاص با دختری که همان ابتدا قهرمانانه نجات‌اش می‌دهد، دوست شده و خواندن چند آواز توسط این دختر رابطه‌ی میان آنها را عاشقانه می‌کند. از سوی دیگر هم نه مشخص می‌شود چرا به یکباره رئیس سیرک آدم بدجنسی می‌شود و نه اینکه آن گروهبانان چرا به دنبال پینوکیو تعقیب‌وگریزی بیهوده را آغاز می‌کنند.
تصاویر این انیمشن نیز آنقدر ساده و بدون بهره گرفتن از تکنولوژی‌های امروزی ساخته شده که نه تنها جذابیتی ندارند، بلکه می‌توانند بیننده‌ی خود را خسته هم کنند. از این روست که این انیمیشن هرگز نه به اصل داستان پینوکیو وفادار است، نه خلاقیتی را در روایت و تصاویر خود نشان می‌دهد.