هوش‌های مصنوعی جذاب اما بی‌ثمر

در یک اتاق کنفرانس مجازی «لینوس» به همراه سه شریک دیگرش،«لوکا»، «باهل»، «مالیک»، در حال ارائه‌ی اختراع خود هستند؛ «اینفنی‌تالک»، دنیای مجازی‌ای که فرد متوفی می‌تواند در آن زندگی کند. «لیندن لی» متقاضی خرید این اختراع است. همه‌چیز آماده است تا این گروه چهارنفره با مبلغی میلیاردی اختراع خود را به فروش برسانند، اما لوکا نگران است. او می‌گوید اگر لی از این اختراع سوء‌استفاده کند دیگر چگونه می‌توان دنیای واقعی را از دنیای مجازی تمیز دارد؟
«من که هستم؟ از کجا آمده و به کجا می‌روم؟» این سؤالات مهم‌ترین سؤالات بشر هستند که او برای شناخت بهتر خود بارها از خودش پرسیده است. امروزه اما با پیشرفت تکنولوژی سؤالات دیگری نیز در مقابل بشر قرار گرفته‌اند:«آیا دنیایی که ما در آن زندگی می‌کنیم واقعی است یا یک ماتریکس پیچیده‌ی ساخته شده توسط فردی خاص است؟ آیا ما واقعی هستیم یا تنها شبیه‌سازی‌هایی دیجیتالی هستیم که مجبوریم بنا به خواست خالق‌مان زندگی کنیم؟» هیچ‌کس نمی‌داند یا هنوز نمی‌داند. این سؤالات سوژه‌هایی خوب برای ساخت فیلم‌های خلاقانه و جذاب بوده و هستند و احتمالاً بعد از دیدن فیلم‌هایی مانند «ماتریکس» یا قسمت‌هایی از سریال «آینه‌ی سیاه» کمتر فیلمی بتواند بیننده‌ی علاقه‌مند به این نوع داستان‌ها را به هیجان بیاورد. فیلم «خروج» نیز سعی دارد با همین سؤالات بازی کند و دنیای خاص خودش را برای ما بسازد.
اواسط سال ۲۰۲۰ بود که فیلم «عروسک خیمه‌شب‌بازی» را مرور کردیم. این فیلم روایتی از دنیایی را در برابر ما قرار می‌داد که دانستن چگونگی وجود این دنیا منجر به ایجاد سؤالاتی اساسی در ذهن ما می‌شد. سؤالاتی که می‌توانست تا ساعت‌ها ما را به فکر فرو برد و حتی در آخر هم نتیجه‌ای را حاصل نشود. فیلم «خروج» هم در واقع ادغامی از تمام فیلم‌هایی است که ما در این مرور نام بردیم. این فیلم اگرچه در روایت خود خلاقیت‌های زیادی دارد، اما هرگز نمی‌تواند آن انسجام و تحیر لازم برای یک فیلم علمی-تخیلی جذاب را ایجاد کند. بیننده‌ی هوشیار احتمالاً از همان اوایل داستان همه‌چیز برای‌اش رو خواهد شد، اگرچه آن پیچش پایانی داستان بار دیگر بیننده را دچار هیجان می‌کند، اما این پایان هم راضی‌کننده نیست، زیرا باعث ایجاد سؤالات اساسی در ذهن بیننده نسبت به اصل داستان می‌شود.
در دیگر سوی اما این فیلم دست به خلاقیت‌هایی زده که باعث جذابیت و حتی درک راحت‌تر آن شده است. باز کردن ایمیل افراد آن هم به شکلی که یک صندوق واقعی در برابر شخصیت‌ها قرار می‌گیرد و در درون آن نامه‌های واقعی مختلفی وجود دارد، در آن فضای سفید رمزآلود از خلاقیت‌های بصری فیلم است که با جلوه‌های ویژه‌ی نه چندان خاص اما متبحرانه‌ای ساخته شده است. درواقع جلوه‌های ویژه‌ی این فیلم، اگرچه باز هم می‌تواند به راحتی ما را به یاد فیلم «تلقین» نولان بیندازد، اما هنوز هم زیبایی‌های بصری خاص‌اش را دارد و می‌تواند بیننده‌ را به دنبال خود بکشاند. در نهایت هم این فیلم با داستانی جذاب و با کمی آسان‌گیری می‌تواند هیجان یک عصر تعطیل را برای مخاطب خود ایجاد کند.