وقتی بازیِ فوتبال، بازیِ خون می‌شود

اگرچه فیلم با این جملات آغاز می‌شود: «فیلم براساس تصورات آزاد نویسندگان‌اش ساخته شده است و هیچ تیفوسی ناپلی‌ای در ساخت آن مشارکت نکرده است»، اما چه کسی است که باور نکند این اتفاقات در حواشی فوتبال و بر طرفداران آتشین و خشمگین آن رخ نداده باشد؟
فیلم با نمایی باز از شهر آغاز می‌شود و دوربین روی کلیسا می‌ایستد. اطراف کلیسا شلوغ است. جشن عروسی‌ای برپاست. اولین سکانس فیلم به‌صورت هوشمندانه‌ای آغاز می‌شود؛ چرا که قرار است سکانس آخر فیلم را هم، ما همین جا ببینیم. سکانس اول همه سفید پوشیده‌اند و سکانس آخر همه سیاه. همین امر به‌خوبی نشان می‌دهد با فیلمبرداری‌ای متفاوت از فیلم‌های عادی دیگر مواجه هستیم. فیلم پر است از لانگ‌شاتهایی از شهر و مکان‌های تاریخی آن. از طرفداران افراطی و پرچم‌های بزرگ افراطی نوشته شده‌ی آنها. نشان علاقه و افراط شدید به شهر و تیم شهر. فیلم درباره‌ی طرفداران افراطی تیم شهر ناپل است. افرادی که جز فوتبال نه تفریح دیگری دارند و نه علایق دیگری. در واقع محیط پیرامونی آنها چیزی جز فوتبال ندارد و آنها تنها تیم شهرشان را آن‌چنان دوست می‌دارند که دیگر حدی برایش ندارند و همه‌ی زندگی‌شان شده است. «ساندرا» که مؤسس این گروه افراطی است، سال‌ها پیش در اثر خشونتی که در ورزشگاه داشته و حتی منجر به مرگ پسرش شده است به‌همراه تمام گروه از رفتن به استادیوم‌ها محروم شده‌اند و حال بعد از سال‌ها سعی می‌کند دیگر اعضای گروه را که جوانانی پرشور درست مثل گذشته‌ی او هستند را از این همه خشم و علاقه‌ی افراطی دور کند. او با دیدن «تری» حتی عاشق می‌شود و سعی دارد زندگی‌اش را تغییر دهد، اما گذشته و آدم‌های گذشته هرگز او را رها نمی‌کنند. کشمکش بین گروه قدیمی با گروه جدید و جوان، منجر به اتفاقاتی می‌شود که روند فیلم را شکل می‌دهد.

ما می‌دانیم فوتبال همواره و همه جا مورد توجه است. ورزشی هیجان‌انگیز که همین توجه و هیجان باعث شده سینما نیز به آن روی آورد و فیلم‌های بسیاری را براساس آن بسازد؛ فیلم‌هایی که هر کدام خود را به یک شکل به فوتبال وصل کرده‌اند حتی اگر شده با طرفدار نشان دادن شخصیت اصلی داستان به یک تیم فوتبال. یا حتی وارد کردن فوتبال به زمان‌ها و مکان‌های غیر معمول مانند ورود به اردوگاه‌های اسرای جنگی با فیلم «فرار به سوی پیروزی» و یا ورود به زندان با فیلم «مین ماشین». اما یکی از قدیمی‌ترین فیلم‌هایی که به مقوله‌ی فوتبال و بالاخص هواداری در فوتبال پرداخته است فیلم «چشم انداز طلایی»، از یکی از بهترین کارگردان‌های بریتانیایی به نام «کن لوچ» است که در سال ۱۹۶۸ ساخته شده است. فیلم درباره‌ی طرفداران تیم اورتون است که حاضراند برای دیدن فوتبال از همه‌چیز حتی خانواده‌ی خود بگذرند. فیلم لوچ بسیار دیده و پسندیده شد، اما در عصر جدید هنوز فیلمی در خور که بتواند به‌خوبی و بهترین نحو هواداران فوتبال را نشان دهد ساخته نشده و این جای بسی تعجب دارد. این فیلم هم اگر چه از بسیاری جهات فیلمی زیباست اما هنوز با ایده‌آل‌های سینما فاصله دارد. اما طرفداران سینما و فوتبال می‌توانند از دیدن‌اش لذت برده و روی سیاه طرفداران خشن و متعصب را نیز ببینند.