سینمای بدنه‌ی چین پتانسیل هر نوع افتضاحی را دارد

بارها به ولخرجی‌های سینمای چین طی یک دهه‌ی اخیر در سینمای بدنه اشاره کرده‌ایم. این سینما با حفظ همان ساختار سینما اکشنِ سه دهه‌ی گذشته‌ی خود و مشهود بودن ولخرجی‌های زیاد در میزانسن و لوکیشن‌ها، باز هم همچنان در ارائه‌ی روایتی مناسب به مخاطب خود عقیم است. چه یک اثر مانند همین فیلم «عملیات بانکوک» به سینمای گروه ب تعلق داشته باشد و چه اثری که مملو از ستارگان سینمای اکشن چین باشد، باز هم با سینمایی مواجه هستیم که همچنان عجول است و پیش از روایتِ درست دوست دارد به انتهای آن برسد.
آنچه روایت کودکانه‌ی این فیلم برای ما قرار است تصویر کند در باب یک افسر نیروهای ویژه است که به‌همراه همسر خود با یک باند مخوف درگیر می‌شود که به‌ازای جان انسان‌ها آزمایشات پزشکی خود را پیش می‌برد. آن‌ها در این سفر با عده‌ای دیگر از افراد مورد اعتماد گروهی را تشکیل می‌دهند و در نهایت وارد بانکوک و مقر عملیاتی آن گروه تبهکار می‌شوند. آنچه از این فیلم می‌بینیم مانند دموی بازی‌هایی چون «دلتا فورس» است که گیمر با انتخاب یک فرد وارد مقر عملیاتی تروریست‌ها می‌شد و پس از درگیری مأموریت خود را به پایان می‌رساند. کارگردان در نیمه‌ی ابتدایی فیلم سعی دارد با استفاده از چند ماشین لوکس و چند محفل مهمانی پر زرق و برق اثر خود را مانند فیلم‌های سینمای بدنه‌ی اکشن جلوه دهد. اما در نهایت مانند هر اثر دیگری سینمای گروه ب وارد همان تک‌لوکیشن خود می‌شود و همه‌ی اتفاقات فیلم در آنجا رخ می‌دهد.
تمپوی بالا، فقر روایت، تعجیل برای رسیدن به صحنه‌های اکشن، درگیری‌هایی که هیچ‌کدام زاویه‌ی دوربین مناسبی ندارند و در نهایت کاراکترهایی که هیچ‌کدام حتی تیپ هم نیستند در این فیلم خودنمایی می‌کنند. این عوامل و ده‌ها فاکتور دیگر نشانی از فقر این فیلم دارند. اما سوال اینجاست که مخاطب اکشنِ امروزی واقعاً چنین آثاری را می‌پذیرد؟ آیا این مخاطب پس از گذر از دو دهه تولید چنین آثاری در سینمای دیجیتال امروزی باز هم به‌سوی چنین فیلم‌هایی می‌رود؟ مطمئناً یکی از علت‌های وجود چنین فیلم‌هایی در هزاره‌ی سوم وجود مخاطب و بازار عرضه است. این آثار در کمال تعجب همچنان تقاضا دارند. این نشان می‌دهد که ذائقه‌ی مخاطب همچنان زیر خط متوسط است. اینکه خط فرضی ذائقه‌ی مخاطب در سینما کجاست و یک اثر متوسط در مدیوم سینما چیست را باید به مخاطب امروزی آموزش داد؛ اینکه او بداند وظیفه‌ی سینما و بالاتر از آن هنر چیست و روایت‌ها چگونه باید به او انتقال داده شوند. آسیب‌شناسی مخاطب سینما و آثار سینمایی بنجل که هر ساله به خورد او داده می‌شوند قبل از سینما و در باب هر هنر دیگری هم مطرح بوده است؛ آنجا که کی‌یرکگور در باب تفاوت آثار نقاشی در موزه‌ها و بازار دست‌فروش‌ها می‌گوید.