چند آتشنشان در میان شعلههای آتش گیر افتادهاند. آتش آنها را احاطه کرده و هیچ راهی به جز استفاده از پتوهای مخصوص ندارند. پتوهایی که آنها هم تا حد معینی حرارت را میتوانند تحمل کنند و کسی نمیداند این آتشِ جدید به چه میزان حرارت دارد.
مدتهاست که ابرقهرمانان و قهرمانانی با نیروهای مافوق طبیعی در فیلمهای گوناگون تلاش میکنند دنیا را از نابودی نجات دهند. شخصیتهایی تخیلی که با تواناییهای خارقالعادهی خود هر بار زمین را از نیروهای شر محافظت میکنند. دیگر کمتر فیلمیست که از قهرمانان ساده و واقعی حرف بزند که با تواناییهایی انسانی همنوع خود را نجات دهند. آتشنشانان و امدادگران از همین قهرمانان واقعی و سادهای هستند که هر بار با به خطر انداختن جانشان تلاش میکنند به دیگران کمک کنند. فیلم «آتش» فیلمی در ستایش این فداکاریهاست. فیلمی با پلاتی ساده و کاملاً قابلپیشبینی که تصاویرش میتواند بیننده را جذب کند.
فیلم «آتش» از همان فیلمهای پرهیجانی است که مخاطب علاقهمند به ماجراجویی و اتفاقات طبیعی، که بیشتر مخاطب نوجوان و جوان هستند، را درگیر خود میکند. این فیلم تمام المانهای یک فیلم خوب را دارد. داستانی با منطق روایی که اگرچه قهرماناناش کارهایی عجیب انجام میدهند و بیننده را دچار شوک میکنند، اما هرگز وارد تخیلات و کارهای غیرممکن نمیشوند. مثلاً دیگر بلند کردن ماشین توسط هلیکوپترهای غولپیکر نجات کار غیرطبیعیای نیست یا یافتن راه از میان آتش با لباسهای نسوزی که آتشنشانان دارند کاری عجیب دیده نمیشود. موسیقی هم همراه با روایت مدام تعلیق لازم برای سکانسها و اتفاقات پشتسرهم را ایجاد میکند.
اما یکی از مهمترین مزیتهای این فیلم را باید تصاویر حرفهای و بدون نقص آن دانست. تصاویری که توانسته به زیبایی قدرتِ خشم آتش را نشان دهد. آتشی که به دنبال شخصیتها زبانه میکشد یا آنها را احاطه کرده است آنقدر حرفهای و با جلوههای ویژهی زیبا ساخته شدهاند که میتواند به راحتی بیننده را در فضای ترسناکِ داستان قرار داده و دچار هیجان و التهاب کنند. دوربین و زاویههای آن هم همواره با قابهای مناسب در مسیر ایجاد این هیجان مؤثر بودهاند. قاب تصویر زمانی که آتشنشانها را در مرکز خود قرار داده و در میان آتش نشانده است به خوبی تصویر قهرمانانی که برای نجات جان دیگران حاضر به فدا کردن جانشان هستند را نشان میدهد. قابهای این فیلم را میتوان بارها به عنوان نمادی از قهرمانیهای این انسانهای واقعی استفاده کرد. بازی بازیگران نیز روان و بدون هرگونه اغراقی است. موتیفهای رفتاری و حرکات این بازیگران هنگام مواجهه با آتش واقعی بوده و میتواند اثر اتفاقات را بیشتر هم کند.
اما این فیلم چندان هم بینقص نیست. این فیلم روسی است و هنوز هم تعصبات سنتی را میتوان در آن دید. مثلاً هیچکدام از آتشنشانهای فداکار در این فیلم زن نیستند، حتی در میان تعداد زیاد کارآموزان جدید نیز نمیتوان یک زن را دید. زنان در آشپزخانه، به عنوان دستیار و حتی منشی در میان ایستگاه آتشنشانی نیز به عنوان همسر و مادر بارها دیده میشوند، اما هرگز در مرکز اصلی روایت و به عنوان قهرمان نشان داده نمیشوند. زنان روستایی که حتی بهگونهای سادهلوح و تحقیرآمیز نیز نشان داده شدهاند. در صورتی که میدانیم دیگر زنان نه به عنوان آتشنشان که به عنوان رهبران گروههای بزرگ حتی بیش از مردان هم میتوانند در این کارها موفق باشند. اگرچه در فیلمهای دیگر هم اگر زنی وجود داشته باشد هرگز برای نشان دادن تواناییهای فوقالعادهی زنان نبوده و بیشتر جنبهی تبلیغاتی داشته است، اما این فیلم حتی همین کار را هم انجام نداده است.