دله‌دزدهای گرفتار شده

سینمای ثریلر بریتانیا با آثاری از دنی بویل تا جیسون ریچی همیشه قالب خود را حفظ کرده‌اند و باید گفت در ارائه‌ی این آثار در صدر قرار دارند. این نوع سینمای بریتانیایی با فهم درستی از کمدی-ابزورد و تلفیق آن با ژانرهای دیگر همیشه توانسته‌ است مخاطبان خود را راضی نگه دارند. حماقتی که در رفتار هر کدام از شخصیت‌ها دیده می‌شود آن قدر مقدمه‌ی خوبی دارند که مخاطب را تا به‌انتهای فیلم همراه خود نگه می‌دارند. «جولیوس برگ» هم به‌تبعیت از کارگردان‌های موفق این ژانر در بریتانیا، اولین کار بلند خود را با نام «مالکان» روی پرده برده است.
فیلم در مورد چند جوان بیکار است که قرار است از خانه‌ی بزرگ دکتر شهرستان خود دزدی کنند. مادر یکی از آنها – تری – در خانه‌ی دکتر کار می‌کند. طبق مکالماتی که تری با مادرش داشته متوجه شده که یک گاوصندوق در خانه وجود دارد. او هم ماجرا را با «نِیثن» در میان گذاشته و به‌همراه یک جوان دیگر که در شهرستان آنها غریبه است قرار می‌گذارند تا در فرصت مناسب وارد خانه شوند. فیلم درست از زمانی که آنها در فاصله‌ای از خانه ماشین را پارک کرده‌اند شروع می‌شود. کمدی موقعیت از همین جا شروع می‌شود و تا انتها همراه فیلم است. ماشینی که زیر پای آنهاست از طریق دوست‌دختر نِیثن – ماری – فراهم شده که همین ماشین هم عاریه‌ای‌ست. دیالوگ‌ها – طبق معمول وسواس کارگردان‌های بریتانیایی در ادبیات گفت‌و‌گو – با همان لحن محلی و افت و فرودهای به‌موقع است. مخاطب در هیچ‌جای دیالوگ‌گویی‌ها دچار کسالت نمی‌شود. هر داده‌ای که کارگردان بخواهد از طریق دیالوگ‌ها به او منتقل می‌شود و اگر نیاز نبود، فضاسازی و میزانسن او را از چیزی که قرار است رخ دهد آگاه می‌کند.
اتفاقاتی که تا قبل از ورود دکتر و همسرش رخ می‌دهند آن‌قدر با ظرافت حماقت این چند جوان کارنابلد را نشان می‌دهند که سلسله‌اتفاقات بعد از ورود آن دو – دکتر و همسرش – بر ذهن می‌نشینند. اما ساختار مناسب این روایت به‌تنهایی برای زیبا شدن قاب‌ها کافی نیست و بازیگران هم باید در فیلمی که انرژی زیادی را می‌طلبد، خود را شریک کنند؛ که در برخی نقاط اوج بازیگران از ارائه‌ی چنین چیزی ناتوان هستند و گویی دیگر بیش از این پتانسیل ندارند.
فیلم در بین آثار هم‌رده‌ی خود می‌تواند جایگاه متوسطی را داشته باشد و این جایگاه را هم بیش‌ از هر چیز مرهون قالب چنین فیلم‌هایی در سینمای بریتانیاست و شاید ناخوداگاه کارگردان‌های بریتانیایی در پرداخت به این سبک. پس خلاقیتی از سوی کارگردان در این اثر دیده نمی‌شود و با اثری که بتواند ما را تکان دهد رو‌به‌رو نیستیم. اما برای علاقه‌مندان به سینمای بریتانیا، بین فیلم‌های هفته می‌تواند اولویت باشد. مخاطب بار دیگر قرار است خود را در گوشه‌ای از بریتانیا با یک فیلم همراه کند و شاهد اتفاقاتی باشد – که همه‌اشان بر اساس سنت فیلم‌های این ژانر در این سینما – که «غیرمترقبه‌ها» آنها را می‌سازند.