زندگی را دوست دارم

سکانس افتتاحیه‌ی فیلم «اِما» دختربچه‌ی کوچکی را نشان می‌دهد که بر بالای مکانی بلند ایستاده است و به پایین نگاه می‌کند. او با پاهای‌اش سنگی را از آن بالا به پایین انداخته و سنگ هم به سرعت پایین می‌رود. این اتفاق قرار است نمادی باشد از زندگی اِما که با مرگ پدربزرگ‌اش دچار آشفتگی شده و او را در مسیر اتفاقات تلخی قرار می‌دهد. اِما که به دلیل اعتیاد مادرش با پدربزرگ‌اش زندگی می‌کند با مرگ او مجبور می‌شود بار دیگر روانه‌ی خانه‌ی مادر شود. اما مادری که موادمخدر تمام زندگی او را فرا گرفته چگونه می‌تواند از این دختر نگهداری کند؟
چند روز پیش بود که فیلم «روی آب» را مرور کردیم. داستان پسری نوجوان که در میان همسایه‌گان عجیب و با مادربزرگ و پدربزرگ‌اش زندگی می‌کرد. جایی که این پسر زندگی می‌کرد احاطه شده از افرادی بود که همگی به روزمرگی دچار بودند و رفتارهای گاهاً پرخاشگرانه‌ای را از خود بروز می‌دادند اما همچنان همه آندرس را دوست می‌داشتند. اما در این فیلم اِما در میان افرادی زندگی می‌کند که نه تنها اما را دوست ندارند بلکه احساسی نسبت به دوست داشتن خود هم ندارند. مواد چنان زندگی آنها را در برگرفته است که دیگر جایی برای هیچ چیز در دنیاشان وجود ندارد. اِما اما دختربچه‌ای پاک و معصوم است. او هیچ دیدگاهی نسبت به مکانی که در آن زندگی می‌کند، ندارد و تصور هم نمی‌کند خطرات چگونه در پیرامون‌اش در حال حرکت هستند و او در کنار آنها در حال زندگی است. در این میان قرار گرفتن مادربزرگِ پدریِ مذهبی او در کنارش وجه متضاد قابل‌ تاملی را ایجاد کرده که پیشبرد زندگی‌اش را دچار چالش‌هایی بیشتر کرده است.
فیلم «زمان کوتاه» از زمان‌های کوتاه زندگی اِما حرف می‌زند و از افرادی که در پیرامون او زندگی می‌کنند تصاویری را نشان می‌دهد تا ما بتوانیم دنیای اِما را در برابر دنیای واقعی پیرامون او ببینیم. دنیای معصومانه و پاک اِما در برابر دنیای افرادی که هیچ هدفی در زندگی ندارند و مواد برای‌شان ایجادکننده‌ی دنیایی آرام است. یکی از مزیت‌های این فیلم دقیقاً قرار دادن این دو دنیا در کنار هم است چنانکه روایت غیرخطی آن نیز به خوبی توانسته است بیننده را متوجه خود کند. از آنجا که این فیلم طی سه سال فیلمبرداری شده است تفاوت ظاهری اِما در میان تصاویر آن هم به خوبی نمایان شده و می‌تواند باعث ارتباط بهتر با روایت آن و واقعی‌تر شدن داستان آن شود.
فیلم «زمان کوتاه» درواقع درباره‌ی چندین دنیای متفاوت است. دنیای معصومانه‌ و خالص اِما در مقابل دنیای موادفروشان و کسانی که مواد مصرف می‌کنند و دنیای مذهبی مادربزرگ‌اش. چگونگی قرار گرفتن اما در میان این دو دنیا آنقدر خوب تصویر شده است که می‌توان به راحتی هر سه دنیا را دید و درباره‌ی آنها و تفاوت‌ها و حتی اهمیت‌شان اندیشید. در کنار این سه دنیا، دنیای پدرِ اِما که بازگشته از جنگ است و پی‌تی‌اس‌دی دارد هم تقابلی دیگر ایجاد کرده که زندگی اِما را در اتفاقاتی پیچ در پیچ به چالشی بزرگ تبدیل کرده است.
«نیاو کانتی» در دومین تجربه فیلم‌سازی فیلم بلندش که کارگردانی، نویسندگی، تدوین و فیلمبرداری آن را خود بر عهده دارد، به مانند داستان فیلم ابتدایی‌اش سعی کرده به بطن زندگی افرادی خاص وارد شود و از مشکلاتی حرف بزند که کمتر کسی به سراغ آنها رفته است. داستان اولین فیلم بلند او به روایت زندگی زنی جوان می‌پرداخت که به دنبال هویت خود و دلیل وجودش در این دنیا می‌گشت. کانتی اولین فیلم بلندش را در سال ۲۰۰۹ ساخته و تا سال ۲۰۲۱ به عنوان سینماتوگراف در بیش از چهل اثر همکاری داشته و فیلم‌های کوتاه و مستندهای بسیاری را هم کارگردانی کرده است. از این روست که تصاویر زیبای فیلم جدیدش هم با آن سبقه‌ی طولانی تعجبی را برای بیننده به ارمغان نخواهد آورد. شاید تنها اتفاقی که باعث شده کانتی هنوز نتواند فیلم‌های‌اش را به سطحی بالاتر برساند آن است که او در حال کشف پیرامون خود است چنانکه شخصیت‌های داستان‌اش نیز در حال کشف دنیاهای خود هستند و حتی خودِ کانتی نیز توقعی بیش از این از داستان‌های‌اش ندارد.