وقتی طرح اصلی دچار ایراد است

«جوسی» در شب سال نو برای پرستاری از یک دختربچه به خانه‌‌ای دورافتاده، در میان جنگل می‌رود. او در حال بازی با این دختر است که پدر و مادر دختر بچه به همراه یک دختر و پسر دیگر وارد خانه می‌شوند آنها زودتر از موعود آمده‌اند چراکه مهمانی‌شان زود تمام شده است. حال نوبت قایم شدن جوسی است. در زمانی که جوسی قایم شده است ناگهان عده‌ای غریبه به طرز وحشیانه‌ای وارد خانه می‌شوند و تمام اعضای خانه را گروگان می‌گیرند. در ادامه جوسی که دختری پیشآهنگ است، باید تلاش کند تا همه را از دست این سارقان نجات دهد.
فیلم‌های بسیاری درباره ورود اجباری به خانه، تهدید و گروگانگیری اعضای خانواده ساخته شده است. فیلم‌های هیجان‌انگیزی که تلاش برای زنده ماندن اعضای خانواده محرک خوبی برای ایجاد جذابیت به داستان‌های آنها است. فیلم «پرستار بچه باید بمیرد» نیز داستانی در همین مسیر است. فیلمی که شروعی طوفانی و جذاب دارد و می‌تواند بیننده را مجاب به پیگیری روایت کند اما همین که بیست دقیقه‌ی ابتدایی تمام می‌شود و سارقان وارد خانه می‌شوند دیگر فیلم حرفی برای گفتن ندارد.
شروع طوفانی با ورود سارقان و نشان دادن خشم و عصبانیت آنها باعث می‌شود بیننده تصور کند این دزدان باید حرف خاصی برای گفتن داشته باشند اما چه حرفی؟ مهم نیست که اعتقادی که این سارقان دارند چه است و چه فرقه‌ای را دنبال می‌کنند یا دلیل ورودشان به خانه اتفاقی فراطبیعی است یا نه، مهم آن است که بیننده شاهد منطق روایی در مسیر این داستان نیست. فیلم هرگز سعی نمی‌کند انگیزه‌ی سارقان را به خوبی توضیح دهد. حرف‌هایی درباره‌ی قربانی کردن اعضای بدن خودشان و سپس خود اعضای این خانواده گفته می‌شود اما توضیح واضحی برای چرایی آن ارائه نمی‌گردد. از این روست که بیننده مدام شخصیت‌های بی‌هویتی را می‌بیند که دلیل کارهاشان را نمی‌داند. از سوی دیگر این شخصیت‌ها رفتارهای احمقانه‌ی زیادی را نیز نشان می‌دهند، از این رو دیدن آنها به عنوان سارقانی حرفه‌ای کمی دور از ذهن می‌شود و احساسات آنها هرگز نمی‌تواند در داستان جدی گرفته شود. در این میان تنها جوسی است که شخصیت قابل‌باوری دارد و می‌تواند هم در ابتدا به عنوان یک پرستاربچه‌ی سرخورده دیده شود و هم در پایان جنگجویی که قرار است بقیه را نجات دهد.
فیلم «پرستار بچه باید بمیرد» علی‌رغم داستان ضعیف خود محیطی مناسب برای ایجاد یک فیلم مهیج و حتی ترسناک دارد. وجود خانه‌ای در میان جنگل با آن اتاق‌های تودرتو و موسیقی‌ای که در ایجاد تعلیق اثر خود را گذاشته است، المان‌هایی هستند که می‌توانند به این فیلم اعتبار بخشند. اما آنچه روایت داستان نشان می‌دهد بیننده را خوشنود نمی‌کند و درنتیجه از این فضا نیز به خوبی استفاده نمی‌شود.