دنیای گنگسترهای بچه‌ننه

در دهه‌ی ۱۹۹۰ بود که سریال مافیایی و گنگستری «خانواده‌ی سوپرانو» به‌یک‌باره تماشاگران زیادی را هر هفته پای تلویزیون نشاند و یک‌بار دیگر نشان داد که پدرخوانده‌ی کاپولا تأثیر خود را بر مخاطبان جدید سینمای آمریکا گذاشته است. از یک سو کاپولا و از سویی دیگر اسکورسیزی با آثاری چون پدرخوانده و رفقای خوب نشان دادند که روایت‌هایی متنوع را می‌توان در دنیای گنگستری و مافیایی تولید کرد. سریال خانواده‌ی سوپرانو یکی از همین تأثیرات بود که بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۷ توانست مخاطب تشنه‌ی این ژانر سینمایی را به‌سوی خود بکشاند. این سریال با محوریت کاراکتری با نام «تونی سوپرانو» سعی داشت چالش‌های پیش روی یک خانواده‌ی مافیایی ایتالیایی-آمریکایی را به‌تصویر بکشد و به‌سبب سریال بودن‌اش فرصت این را داشت تا شخصیت سوپرانو را از هر زاویه‌ای به‌تصویر بکشد. حال و در سال ۲۰۲۱، «آلن تیلور» که پیش از این کارگردانی آثار متوسط اکشن-فانتزی «نابودگر: پیدایش» به‌سال ۲۰۱۵ و «ثور: دنیای تاریک» محصول ۲۰۱۳ را برعهده داشته است، قصد دارد روایتی از شکل‌گیری کاراکتر تونی سوپرانو را به‌تصویر بکشد.
فیلم با مونولوگ‌ مرده‌های یک قبرستان آغاز می‌شود؛ دوربین در حرکت روبه‌جلوی خود از هر قبری که رد می‌شود مونولوگ صاحب آن قبر را می‌شنویم که در باب علت مرگ خود توضیح می‌دهد. در اولین برش فیلم وارد روایت اصلی می‌شویم که تونی سوپرانو به‌همراه عموی خود به استقبال پدربزرگ یا همان سرکرده‌ی خانواده‌ی مافیایی رفته‌اند. تیلور روایت خود را به‌گونه‌ای آغاز می‌کند که مخاطب باید این را بداند که اگر سریال را در لیست تماشای خود دارد نباید حتی نزدیک به آن شود چون خطر این وجود دارد که بخشی از متن روایت اصلی سریال برای او لو برود. اما از آن سو کار هوشمندانه‌ی تیلور را نباید از نظر دور داشت که در انتخاب بازیگر دوران نوجوانی تونی سوپرانو از فرزند «جیمز گاندولفینی» یعنی «مایکل گاندولفینی» استفاده کرده است و نشان می‌دهد که چقدر سعی دارد به متن روایت اصلی سریال وفادار بماند. این فیلم در اصل ظهور شخصیت سوپرانو است و کارگردان سعی کرده مخاطب در میان این هیاهو و شلوغی رشته‌ی اصلی کار را از دست ندهد.
فیلم «آمرزیدگان بسیار نیوآرک» شاید در همان اندازه‌ی اسپین‌آف یک سریال تمام‌شده بتواند خودنمایی کند اما در قیاس با آثار سینمای مافیایی و گنگستری بسیار پیش‌پاافتاده و مبتدی به‌نظر می‌رسد. به‌طور مثال فیلم را با اثر «داستانی از محله‌ی برانکس» مقایسه کنید. در آن روایت نیز یک نوجوان محو یک گروه گنگستری می‌شود و برخلاف پدری که یک راننده‌ی اتوبوس معمولی است سعی می‌کند خود را در میان آن گروه جای دهد؛ درست مانند تونی سوپرانو که محو زندگی و کارهای دیکی شده است. اما تفاوت دو اثر در آنجاست که نوجوان محله‌ی برانکس یک ایتالیایی‌زاده‌ و بزرگ‌‌شده در برانکس را نشان می‌دهد اما تونی سوپرانو یک نوجوان چاق و نق‌نقو است. مسلماً دنیایی که دنیرو در روایت خود می‌سازد همانی است که مخاطب این ژانر در آثار کاپولا و اسکورسیزی شاهد بوده و به‌سرعت با آن دچار قرابت می‌شود در حالی‌که دنیای تیلور بیشتر دنیای امریکن‌پاییِ کمی رشدیافته است.