آن‌ها همان بی‌مایه‌های هالیوودی بودند

ملودرام‌های آبکی سینمای بدنه‌ی هالیوود مملو از غلوشدگی‌ها، خنده‌های مصنوعی، حس «من همیشه حالم خوبه»، دنیای سهل‌الوصول و رخدادهای راحت‌الحلقوم است. در این دنیای غیرواقعی یک جوان خندان که حتی به مشکلات خود نیز می‌خندد وارد رابطه‌ای عاشقانه می‌شود و در پی این رابطه درس‌هایی مهم از زندگی می‌آموزد. این ملودرام‌ها هیچ‌گاه قابل اعتنا نبوده‌اند و نخواهند بود.
حال آقای «برونو گاروتی» سعی کرده همین کلیشه را در روایتی برزیلی تصویر کند. دختری با نام «باربارا» آرزوی این را دارد که روزی مهمان‌دار هواپیما شود و بتواند به نقاط مختلف دنیا سفر کند. کل پلات فیلم همین آرزوست و آقای گاروتی سعی دارد باربارا را وارد هیجانی که می‌خواهد کند. همان‌طور که در بالا اشاره کردم، مشکل اساسی این روایت‌های ملودرام نداشتن چیزی با نام پیش‌داستان است. باربارا کیست؟ پدرش، مادرش، محل زندگی‌اش چه توصیفاتی دارند؟ او چگونه از خانه به محل کار و برعکس می‌رود؟ این سوالات ساده در هیچ‌جای داستان پاسخی ندارند. چون هدف مضحک فیلم چیز دیگری است. کارگردان قصد دارد کاراکتر خود را به ایالات متحده ببرد. همه‌چیز برای کاراکتر مهیا می‌شود و او از طریق تبادل دانشجو قدم در خاک ایالات متحده می‌گذارد.
کاراکترهای شلخته، داستان بدون کادر و نداشتن یک امضاء تصویری از مشخص‌ترین مشکلات این فیلم هستند. کارگردان نه می‌تواند و نه قصد دارد خود را از این حباب نجات دهد. آقای گاروتی در سال ۲۰۲۰ و ۲۰۱۹ نیز دو عاشقانه‌ی تینیجری را روی پرده برد که هر دوی آن‌ها نیز در باسمه‌ای بودن روایت چیزی از فیلم جدیدش کم نداشتند. آقای گاروتی به‌نظر بایستی کمی از سرعت تولیدات خود بکاهد بلکه بتواند قصه‌ای قرص‌و‌محکم و دارای منطق روایی را روی پرده ببرد؛ حتی اگر قصد دارد عاشقانه‌ساختن‌های خود را ادامه دهد. او با این کار حداقل می‌تواند قدم در دنیای رئالیستی و قابل لمس برای همگان بگذارد و از دل این جهان واقعی کاراکترهای خود را انتخاب کند. گاهی نیاز نیست با سانتی‌مانتالیسم بزک‌شده عاشقانه‌ها را تصویر کرد بلکه می‌توان به‌همان جا که انتهای جامعه‌ی بشری می‌نامیم هم سفر کرد و زیباترین عاشقانه‌ها را روی پرده برد.
متأسفانه هر ساله تعداد زیادی از این ملودرام‌های بی‌مایه روی پرده می‌روند و گاه در کمیت گوی سبقت را از ژانرهای دلهره و اکشن می‌ربایند. این داستان‌ها همه یک پلات مشخص و سرنوشتی روشن برای کاراکترهای خود دارند و همچنان در حال تولید شدن هستند. شاید با کمی بدبینی بتوان یکی از علت‌های پائین آمدن ذائقه‌ی مخاطب سینما را وجود چنین روایت‌هایی دانست.