فیلمی با لوکیشن محدود اما پر ادعا

این سینمای در حال تلاش چین برای عقب نماندن از بازار سینمای تجاری را از هر منظری که نگاه کنیم باز هم به این نتیجه می‌رسیم که آن‌ها بسیار عجول هستند. سینمای تجاری چین دیگر مانند تخم‌مرغ شانسی شده است و نمی‌توان با قطعیت گفت که کدام اثر چیزی در حد سینماست. خبر خوش اینکه در فیلم بعدی که به مرور آن می‌پردازیم با اثری روبه‌رو خواهیم شد که همان تعریف درست از دنیای فانتزی است. اما اکنون حرف ما در مورد فیلم «جنگ برای سرزمین مادری» است. این فیلم قرار است روایت‌گر یکی از جنگجویان امپراتوری چین باشد که هدف‌اش متحد کردن بخش‌های تکه‌تکه‌شده‌ی سرزمین جنوبی چین است.
اولین و مهم‌ترین نکته‌ای که در این فیلم به‌ چشم می‌خورد عدم قرابت آن با یک اثر تاریخی است. فیلم تماماً در یک لوکیشن و با تعداد محدودی بازیگر و هنرور گرفته شده است. عدم تطابق ملزومات فیلم با ادعاهای مطرح شده در دیالوگ‌های کاراکترها باعث می‌شود نه‌تنها مخاطب آن را جدی نگیرد بلکه این اثر را در حد یک تله‌فیلم هم نبیند. روایت تکه‌تکه‌ی فیلم و تلاش کارگردان برای سرودن سرود حماسی از زبان کاراکترها بسیار نخ‌نماست. کاراکترها مانند تمام کاراکترهای فیلم‌های چینی مدام در حال غلوکردن و توضیح صحنه خواندن هستند. با دیدن چنین آثاری بیشتر به‌یاد شاهنامه‌خوانی‌های نقال‌ها در قهوه‌خانه‌ها می‌افتیم و در هیچ‌جای این آثار اثری از یک فیلم سینمایی را شاهد نیستیم.
فیلم «جنگ برای سرزمین مادری» سعی کرده برخی از این ضعف‌های آشکار خود را با سنت‌شکنی معمول در فیلم‌های تجاری چین نشان دهد و آن نشان دادن خون است. در این فیلم به‌سبک آثار تارانتینو شاهد پخش شدن خون در هوا هستیم و کارگردان تلاش کرده در نبردهای تن‌به‌تن از برخوردهایی کمی خشن‌تر استفاده کند. اما این خشونت‌ها هم چندان اصیل نیستند و هر کدام از صحنه‌های نبرد آن‌قدر سکته‌ی تصویری دارند که در همان میانه‌ی سکانس تلف می‌شوند. حال فیلمی را که مجموعه‌ای از سکانس‌های تلف‌شده است را چگونه می‌توان یک اثر حداقل سرگرم‌کننده نامید؟ سینمای تجاری چین طی چند سال اخیر مانند تیرانداز کوری است که مدام در حال پرتاب تیر است بلکه یکی از آن‌ها به هدف بخورند. حال‌و‌روز سینمای چین شاید مانند فوتبال آن باشد که با خرج‌های هنگفت مدام سعی دارد خود را در میان بزرگان آسیا جای دهد اما هر سال گامی رو به به عقب برمی‌دارد. این سینما هر ساله تعداد زیادی از این آثار را تولید می‌کند به‌طوری‌که انگشت‌شمار آثار قابل اعتنا در این سینما زیر این خروار سنگین پنهان می‌شوند. در هر حال باز هم چشم‌انتظار هستیم بلکه بتوانیم از سینمای چین آثار قابل اعتناتری را شاهد باشیم؛ سینمایی که باتوجه به سبقه‌ی تاریخی این کشور پتانسیل بالایی در روایت‌هایی گوناگون دارد.