ترکیبی از توهم و انفعال

برخی انتزاعات در ذهن بشر مقدمه‌ی شکل‌گیری فرقه‌ها، مذاهب و در نهایت خلق اثر هنری هستند. وجود دنیاهایی شبیه دنیای ما در کیهان یکی از همین انتزاعات است. اینکه از واژه‌ی انتزاع در این‌باره استفاده می‌کنم را به‌پای تجربه‌گرایی در برابر استفاده‌ی افسارگسیخته از فرضیه‌گرایی بگذارید. اما در باب هنر صحبت می‌کنیم و بالاخص هنر سینما که یکی از ارکان‌اش انتزاع است. در این انتزاع ذهنی هر فیلم‌ساز وارد دنیایی لایتناهی می‌شود که می‌تواند هر غیرممکنی را ممکن سازد. نمونه‌ی معاصر و بلاک‌باستری آن را می‌توان کریستوفر نولان مثال زد. اما مقوله‌ی رابطه‌ی انسان و عالم بیرونی بیش از نیم قرن است که سینما را تحت تأثیر خود قرار داده است. از کوبریک، لوکاس و تارکوفسکی تا نولان و لارائین و کورائون، همگی سعی در به‌تصویر کشیدن این رابطه‌ی انتزاعی داشته‌اند. فیلم جدید «ادی آریا» با نگاهی به فیلم «ورود» محصول ۲۰۱۶ قصد دارد این فانتری ذهنی را به‌تصویر بکشد.
برخوردهای شهاب‌سنگیِ مشکوکی در ایالات متحده و روسیه سبب می‌شود ساکنان مناطق اطراف این برخوردها همگی بمیرند. همین امر سبب می‌شود دولت‌ها و دانشمندان نجوم به حضور بیگانگان فضایی مشکوک شوند. فیلم از زاویه‌دید ستاره‌شناسی با نام «لورن استون» این رخداد را روایت می‌کند. ایده‌ی اصلی همان‌طور که گفته شد مانند فیلم «ورود» است؛ اتفاقاتی نادر در گوشه‌وکنار دنیا و ظاهر شدن اجسامی عجیب و در نهایت تلاش انسان برای ارتباط با این بیگانگان. تفاوت اصلی فیلم رستاخیز با فیلم ورود در پرداخت روایت است؛ فیلم ورود سعی کرد درون‌مایه‌ی خود را روی بحث زبان‌شناسی و ارتباط قرار دهد و در کنار آن اندکی از هیجانات هالیوودی استفاده کند. اما این فیلم نه بودجه‌ی ورود را دارد و نه کارگردان‌اش به‌دنبال چنین درون‌مایه‌ای است. متأسفانه به‌سبب همین کمی بودجه با نازل‌ترین نوع جلوه‌های ویژه در فیلم مواجه هستیم. خروجی جلوه‌های ویژه‌ی کامپیوتری به‌حدی دچار تضاد با جریان اصلی فیلم است که گاه در میانه‌ی فیلم از ادامه‌‌ی آن پشیمان خواهیم شد. البته کارگردان سعی کرده در صحنه‌های رئال خود از کانتراست رنگی گرم و سرد استفاده کند که این راه‌کار هم نمی‌تواند از ضعف فیلم بکاهد.
فیلم «رستاخیز» بیشتر شبیه بازی کودکانه‌ی یک کارگردان تازه‌کار با برخی انتزاعات مهم بشری است. شاید بهتر این بود که کارگردان این اثر سعی می‌کرد از مسیری دیگر وارد این حوزه شود تا شاید بتواند در بازی رمزآلود با کاراکترها و ذهن‌شان اثر خود را قوام بخشد. اما چنین اتفاقی نیفتاده و جسارت کارگردان تبدیل به اشتباهی بزرگ برای به‌تصویر کشیدن قاب‌هایی کودکانه شده است.