الیور توئیست در نقش بنکسی

بازار سینمای تجاری و سرگرم‌کننده چند سالی‌ست که سینمای گزیده‌کار بریتانیا را نیز تحت تأثیر خود قرار داده است. شاید تا یک دهه‌ی پیش می‌توانستیم در سینمای بریتانیا طی یک سال انواع فیلم تجربی، مستقل و فاخر را تماشا کنیم. اما چند سالی‌ست که بریتانیا هم قصد دارد از قافله‌ی گیشه‌ها عقب نماند و دست‌به‌کار شده است. حال این بریتانیا با سبقه‌ی ادبی گسترده‌اش را در نظر بگیرید و حدس بزنید چه کارهای خارق‌‌العاده‌ای را می‌توان انتظار داشت. اگر به‌یاد داشته باشید طی همین چند سال، سینمای مستقل بریتانیا روایت‌هایی پست‌مدرن را از نمایش‌نامه‌های شکسپیر روی پرده برده است. اما از این سو شاهد برخی آثار هستیم که بسیار پائین‌تر از نمونه‌ی ادبی خود هستند.
چارلز دیکنز و الیور توئیست معروف او را با فضای سرد و بی‌رحم لندن و خیابان‌های خیس آن می‌شناسیم. حال «مارتین اووِن» پس از آثار ضعیفی که در سینمای هیجان‌انگیز روی پرده برده، این‌بار به‌سراغ اقتباسی کاملاً آزاد از الیور توئیست رفته است. این فیلم از آن دست آثاری است که افتتاحیه‌اش کاملاً فریبنده به‌نظر می‌آید؛ مادر و پسری که تفریح‌شان در گالری‌هاست و مادر تشویق‌کننده‌ی پسر خود در راه نقاش شدن است. دیالوگ‌های مادر و پسر مخاطب را به این فکر فرو می‌برد که کارگردانی همچون اووِن با چنین پیش‌زمینه‌ی ضعیفی در عرصه‌ی کارگردانی چه خوابی برای او دیده است. اما طولی نمی‌کشد که کودک نقاش ما تبدیل به یک بی‌خانمان پارکورکار می‌شود که روی پشت‌بام‌ها در حال پریدن است.
این فیلم تمام توان خود را در تیتراژ جذاب و پر از کانتراست رنگی خود گذاشته است. لندن در فیلم جدید اووِن تبدیل به شهری همچون سائوپائولو شده است و نشانی از لندن خاکستری ندارد. اصرار کارگردان در این همه کانتراست رنگی غیرقابل هضم است و مخاطب نمی‌داند که او صرفاً به‌دنبال یک اثر تینیجری و صرفاً جذاب است یا قصد دارد یک فیلم هیجان‌انگیز و جنایی را تصویر کند. نکته‌ی تعجب‌آورتر اینکه کارگردان قصد دارد شخصیت خود را به بنکسی (گرافیتی‌کار معروف) وصل کند و از او هنرمندی عصیان‌گر و نوجوان بسازد. اما نه الیور آقای اووِن نشانی از کاراکتر رمان دیکنز دارد و نه کارگردان دچار فهم درستی از آثار بنکسی شده است.
شلختگی فیلم در آنجا مشخص می‌شود که انواع و اقسام کاراکترهای فرعی به فیلم اضافه می‌شوند و عجیب‌تر آنکه در ذهن کارگردان دچار هیچ نوع پیش‌داستانی نیستند؛ کاراکترهایی عقیم که بود‌و‌نبودشان چندان مهم نیست. فیلم توئیست اثری ضعیف و نه‌چندان جذاب در ژانر خود است. کارگردان سعی کرده پیامی را از درون اثر خود به مخاطب بدهد اما در رساندن این پیام ناکام مانده است. الیور توئیست آقای اووِن تنها یک نام تکراری‌ست که مخاطب را هیچ‌گاه به‌یاد اثر فاخر دنیای ادبیات نمی‌اندازد.

لینک پانلود از سایت ۳۰نما