هیجان کاذب و کارگردان ترسو

سینمای اکشن و هیجان‌انگیز هر چه خود را به دنیای انتقام نزدیک کند برای مخاطب دنبال‌کننده‌ی این ژانر جذاب‌تر است. فیلم‌های بسیاری با همین درون‌مایه ساخته شده‌اند و مخاطب این ژانر همچنان از ساخت آثار جدید با این مضمون استقبال می‌کند. احتمالاً همین باعث شده تا برایان مندوزا برای اولین فیلم بلند داستانی خود به‌عنوان کارگردان به‌سراغ داستانی اکشن و انتقامی برود.
کوپر، آماندا و دخترشان ریچل زندگی سه‌نفره‌ی ساده و به‌اصطلاح زیبایی دارند. اما آماندا درگیر بیماری سرطان است و در حین شیمی‌درمانی از او قطع امید می‌کنند. داروی جدیدی به‌ بازار‌ آمده که می‌تواند در درمان سرطان مفید واقع شود. اما کمپانی تولیدکننده برای سود بیشتر همه‌ی داروها را از بازار جمع می‌کند و آماندا می‌میرد. این فیلم با چنین پلاتی که از همان ابتدا کلیشه‌ی محض است توانایی این را ندارد که مخاطب ژانر اکشن را دچار بهت و لذت کند. کارگردان آن‌قدر ترسو بوده که حتی بیش از کلیشه‌های رایج به آنها وفادار بوده و حتی در تعریف کاراکترهای خود نیز از این خط تخطی نکرده است.
مندوزا با استفاده از جیسون موموآ در نقش کوپر سعی کرده به‌هر طریقی که شده فیلم خود را در گیشه مورد توجه قرار دهد که البته حربه‌ی خوبی بوده است. مخاطبان دنیای مارول و دی‌سی زمانی که یکی از شخصیت‌های ابرقهرمانی فیلم‌های مورد دلخواه‌شان در نقشی غیر از آن ابرقهرمان ظاهر می‌شود فوراً به‌سوی آن فیلم کشیده می‌شوند. کارگردان‌هایی همچون مندوزا نیز سعی می‌کنند این حربه را برای اثری که نه به‌لحاظ سینمایی و نه سرگرمی چنگی به دل نمی‌زند استفاده کنند. بحران چنین فیلم‌هایی فقدان کاراکترهای مستقلی است که نمی‌توانند دچار هویت شوند. این نوع فیلم‌ها کاراکترهای خود را از دیگر آثار این ژانر با همین درون‌مایه قرض می‌گیرند و فقط وظیفه دارند نام کاراکتر و کالبد او را تغییر دهند.
اما روایت فیلم هم چندان استحکامی ندارد و دائم در حال پوست انداختن به‌امید جذاب‌تر شدن است. روایت این فیلم بیش‌ازحد دچار سکته می‌شود و این نشان می‌دهد که کارگردان نه می‌داند روایت قرار است کجا به اوج برسد و نه می‌داند چگونه پایان خواهد یافت. این روایت حتی جذابیت هم ندارد. حتی اگر درصدی هم می‌شد به صحنه‌های اکشن آن دل بست و یکی از آنها زاویه‌ی دوربین و اکت درستی داشت می‌توانستیم درباره‌اش حرف بزنیم. اما هیچ‌کدام از این حداقل‌ها رخ نمی‌دهند و فیلم با همان ترس و احتیاط ابتدایی کارگردان تازه‌کار به‌پایان می‌رسد. مندوزا که سابقه‌ی همکاری به‌عنوان تهیه‌کننده و مدیر تولید در برخی پروژه‌های بزرگ را داشته، در اولین گام خود به عنوان کارگردان یک ذهن مستقل و خلاق را نشان نداد.