حضور رابرت دنیرو در فیلمهای کمدی از میانهی دوران بازیگریاش او بخشی جداناپذیر از زندگی حرفهای او بوده است. از «سلطان کمدی» تا «تحلیلاش کن» و …، او بهسبب سبک بازیگری منحصربهفرد خود، در حتی سخیفترین آثار فکاهی هم میتواند از موقعیت کمدی ایجاد شده نهایت بهره را ببرد و مخاطب را همراه خود کند. تسلط بی چونوچرای او در ادای دیالوگ و افت و خیزهای جملهای باعث میشود آن صحنه با تمام پتانسیل خود بروز کند. در این اثر کمدی-خانوادگی هم حضور بازیگری همچون دنیرو باعث شده مخاطب با تماشای آن درگیر موقعیتهایی شود که خنده را بر لباناش جاری کند.
فیلم روایتگر معمار سالخوردهایست که بعد از مرگ همسرش دچار افسردگی خفیف شده و تنها دخترش او را بهاجبار به خانهی خود میبرد. نداشتن اتاق خواب کافی باعث میشود تنها پسربچهی خانواده به اتاق زیرشیروانی نقل مکان کند و پدربزرگ هم اتاق او را تصاحب کند. همین باعث درگیری او و پدربزرگ میشود. درگیریای که در نهایت دوست داشتن است و آنچه که مقابل بیننده قرار میگیرد گویی تقابل دو کودک همسن است. پلات فیلم جذاب است و خلق موقعیتهای کمدی هم توسط بازیگران بهخوبی شکل گرفته است. اما مسائلی که در ساختار کلی این چنین کمدیهایی وجود دارد هنوز هم مانند یک تکهی ناجور در فیلم خودنمایی میکنند.
حضور بیربط دختر بزرگ خانواده که در سن نوجوانی قرار دارد که بیشک بودونبودش در کل روایت خللی ایجاد نمیکند. اینکه چنین کاراکتری باید بر اساس سنت ساخت چنین فیلمهایی حتماً وجود داشته باشد، قابل هضم نیست. فیلمساز شخصیت را وارد قاب خود میکند تا به او یک زندگی باورپذیر بدهد و نه اینکه مانند سریالهای آبکی و استودیویی یک شخصیت گهگاهی از یک در وارد و از در دیگر خارج شود. صحنههای حضور این کاراکتر در فیلم زیر ده عدد بودند و برش هر کدام از آنها باعث از بین رفتن خط روایی داستان نمیشد. این یعنی وقت بیهوده و هزینهای که میشد روی شخصیت پسربچه قرار داد. نمونهای که شاید بتوان از حضور فعال تمام کاراکترهای یک خانواده در فیلم مثال زد، فیلم «خانم سانشاین کوچک» (۲۰۰۸) است که تمامی شخصیتها در پیشبرد روند فیلم حضور فعال دارند و بخشی از روایت بر دوش آنهاست. اما در این فیلم تنها بخش اعضای خانواده که پابهپای پدربزرگ روایت را تکمیل میکند، کوچکترین عضو خانواده است و این دختر کوچک، بهخصوص در دیالوگهای رو در رو با دنیرو، از پس تمام این مسئولیت برآمده است.
آثار کمدی در کنار آثار ژانر وحشت همیشه بخشی از پربینندهترین آثار هر ساله هستند و باعث شده طیف وسیعی از فیلمسازها به ساخت چنین آثاری روی بیاورند. اما خب، آثار مربوط به نوجوانان و این محدودهی سنی بخش اعظمی از این تولیدات رو به خود اختصاص دادهاند که تعداد آثار قابل تأمل در آنها کمتر از انگشتان یک دست است. اما کمدیهای خانوادگی که زمانی جیم کری، کالین فرل، استیو کرل و … نقشآفرینهای آنها بودند و مخاطب این آثار را با خود همراه میکردند دیگر کمیاب شدهاند. پس اگر آن کمدیها را هنوز در ذهن دارید، بد نیست به تماشای این اثر بنشینید.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.