پایانی کمدی و باشکوه برای انیمه‌ای کمدی و باشکوه

«آمانتوها» گروهی از موجودات فضایی هستند که با حمله به ژاپن تمام مردمان آن را دچار ترس و وحشتی شدید کرده‌اند. در این میان تنها سامورائی‌ها هستند که به مقابله با آنها می‌پردازند. اما آنها هم توان ایستادگی با این لشکر عظیم را ندارند و آمانتوها ژاپن را از آن خود می‌کنند و البته که سامورائی‌ها را هم عزلت‌نشین. از سوی دیگر اما در شهری به‌نام «ادو» پسری جوان -ساکوتو گینتوکی- که خود را سامورائی می‌داند به همراه پسری مهربان -شینپاچی شیمورا- که فرزند یک استاد شمشیرزنی‌ست و دختر بچه‌ای فضایی و قدرتمند -کاگورا- و البته سگی عظیم‌الجثه -ساداهارو- تلاش می‌کنند در این ژاپن پر از هرج‌ومرج، زندگی خود را سپری نمایند و کمی از فساد شهر را کاهش دهند.
انیمه‌ی «گینتاما» از آن انیمه‌های طولانی و عجیبی‌ست که توضیح دادن درباره‌ی آن دقیقاً به اندازه‌ی خود زمان داستان‌های آن طول خواهد کشید و گفتن اینکه چه اتفاقاتی در این سری انیمه‌ی طولانی رخ می‌دهد کار بسیار سختی‌ست که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را انجام دهد. از این‌روست که اگر کسی بیننده‌ی سریال آن نبوده است، نمی‌تواند سر از فیلم پایانی آن درآورد. این انیمه از سال ۲۰۰۶ تا سال ۲۰۱۶ سیصدوشصت‌وهفت قسمت بیست‌وچهار دقیقه‌ای را در هشت فصل به نمایش گذاشت و طرفداران بسیاری را هم متوجه خود کرد. انیمه‌ای که پایه و اساس آن کمدی‌ست اما سکانس‌های اکشن آن نیز مثال‌زدنی و قابل اتکا می‌باشد. کمدی‌ای که در آن انواع‌واقسام کمدی‌های خاص را در خود جای داده است و همین امر هم باعث شده است طیف وسیع بیننده‌ای را در برابر خود بنشاند.
شاید یکی از مهمترین و خاص‌ترین اتفاقی که در این انیمه رخ داده و بر میزان کمدی بودن آن نیز افزوده است شکستن دیوار چهارم و گفت‌وگوی شخصیت‌های داستان درباره‌ی عوامل مختلف غیرداستانی‌ست. شنیدن این گفت‌وگوها و مکالمات از زبان شخصیت‌های داستانی‌ای که خود می‌دانند شخصیت داستان هستند و واقعی نیستند، بسیار جذاب و خنده‌دار است. صحبت درباره‌ی عوامل پشت صحنه، چگونگی ساخت و معضلات ساخت انیمه، اینکه چرا فلان شخصیت مهم‌تر از بقیه شخصیت‌هاست یا چرا آن یکی منفور شده است، حتی تمسخر ضدقهرمان داستان توسط قهرمان آن، صحبت از اینکه وقت باقی‌مانده‌ی انیمه را چگونه بگذرانند تا تیتراژ پایانی زودتر از موعد بالا نیاید، یا حتی صحبت کردن و مورد تمسخر قرار دادن شخصیت‌های انیمه‌های معروف دیگر، تقلید از آنها یا ستایش عده‌ای از آنها، همگی و همگی در این سریال و البته در قسمت پایانی آن گنجانده شده است و در کمدی کردن داستان بسیار اثرگذار بوده است.
از سوی دیگر نوع نمایش تصاویر و چهره‌های شخصیت‌ها هم خاص و قابل‌ذکر است. اینکه شخصیت‌ها در هنگام بروز احساسات مختلف چهره‌شان تغییر می‌کند مثلاً تعجب، چشمان‌شان را سفید می‌کند و دهان‌شان را باز نگه می‌دارد، از آن اتفاقاتی‌ست که باعث می‌شود هم تصاویر طنزگونه گردند و هم انتقال احساسات راحت‌تر صورت بگیرد.
از کمدی گیرا و به‌واقع طنز این انیمه سخن گفتیم اما نباید از داستان اکشن و هیجان‌انگیز آن نیز دور شویم. سکانس‌های اکشنی که هرگز طولانی نمی‌شوند و گاه چنان هوشمندانه به تصویر درآمده‌اند که بیننده فراموش می‌کند در حال دیدن یک انیمه است. زاویه‌ی دوربین که گاه می‌چرخد و گاه از بالا یا پایین نبردهای تن‌به‌تن را به تصویر می‌کشد یا جنگ‌های پرازدحام را نشان می‌دهد، زیبایی تصاویر را بیشتر کرده است. نیز فلش‌بک‌هایی که در میان این جنگ‌های خونین از گذشته و خاطرات زیبای شخصیت‌های داستان نشان داده می‌شود یکی دیگر از زیبایی‌های این انیمه است. انیمه‌ای پر خاطره و کمدی و زیبا که با پایان کمدی خود نیز توانست مخاطبان خود را به اوج لذت برساند و هرگز از هدف خود که خنداندن مخاطب خود است درکنار خلاقیت بسیار بالای داستانی خود دور نشود.