فیلمی که حتی نزدیک به استانداردها هم نبود

سینمای دلهره چند سالی است که در لابه‌لای فیلم‌های تایلندی رخنه کرده و هر از گاهی اثری دلهره‌آور را به مخاطبان این گونه‌ی پرطرفدار سینمایی هدیه می‌کند. اما ورای این‌ها سینمای بدنه‌ی تایلند آن‌چنان آثار قدرتمندی را در هر گونه‌ی سینمایی روی پرده نبرده که بخواهیم در آن دچار قیاس شویم. نتفلیکس و دنیاگردی‌اش برای ورود به سینمای کشورهای مهجور باعث شده تا مخاطبان سینمای ملودرام و دلهره کمی هم نام تایلند را بشنوند. در فیلم «آزمایشگاه روح» با روایتی سر و کار داریم که اگر ضعف کاراکترهای پرداخت‌شده توسط کارگردان و بازی پائین‌تر از متوسط بازیگران آن نبود با اثری مواجه بودیم که می‌توانست مخاطب را برای لحظاتی سرگرم کند.
فیلم روایت دو انترن در یک بیمارستان عمومی است. کارگردان سعی کرده با تقابل باور عرفی و منطقی به داستان روح‌ ورود کند. یکی از این دو نفر سال‌هاست که در حال تحقیق روی پروژه‌ی اثبات روح است و آن دیگری در نقطه‌ی مقابل او قرار دارد. شیوه‌ی روایت فیلم آن‌قدر غیر منطقی است که مخاطب در همان پرده‌ی اول برای ندیدن آن تصمیم قطعی خود را می‌گیرد. نحوه‌ی چینش موقعیت‌ها برای رسیدن به تقاطعی که این دو تفکر در کنار هم برای اثبات یک فرضیه پیش بروند بسیار ضعیف و دور از ذهن است. کارگردان بایستی ابتدا شخصیت‌های خود را دچار پرداخت کند و بعد از آن آنها را در موقعیت‌های درام قرار دهد. دو کاراکتر «وی» و «گلا» در نظر مخاطب همچنان ناشناخته هستند اما کارگردان باز هم سعی دارد با دیالوگ‌های انفجاری و جامپ‌کات‌ها آن‌ها را به داستان بازگرداند. کارگردان این فیلم گویا در هنگام ساخت اثر هنوز به این نتیجه نرسیده که می‌خواهد یک ملودرام را روایت کند یا صرفاً یک اثر دلهره‌آور و ماجراجویی در نظر او بوده است. در این آشوب ژانری که فیلم درگیر آن است کاراکترها به هر سو می‌روند و در نهایت پرده‌ی سوم با تزریق درون‌مایه‌ی ملودرام‌های آبکی هندی پرونده‌ی ناقص فیلم را می‌بندد.
شاید نتفلیکس قبل از کشورنوردی‌های خود باید به این حقیقت برسد که برای برخی ژانرهای سینمایی لزوماً تجهیزات لازم نیست و زیرساخت‌های یک قصه‌ی خوب اعم از بازیگران دارای استاندارد و کارگردانی که بتواند یک قصه را خوب روایت کند از اهم واجبات است. سینمای تایلند معمولاً یکی از لوکیشن‌های مورد دلخواه سینمای اکشن گروه ب بوده است و در مواردی انگشت‌شمار توانسته آثار اکشن-رزمی متوسطی را در دهه‌ی ۲۰۰۰ تولید کند. بر هیچ‌کسی هم پوشیده نیست که بافت و باور عرفی در جوامع جنوب شرقی آسیا بستری مناسب برای برخی روایت‌های دلهره‌آور است اما زمانی که فرم روایی خوبی برای انتقال آن وجود ندارد نتیجه‌اش فیلم‌هایی از این دست می‌شود که چندان ارزش سینمایی ندارند و صرفاً برای پر کردن پوشه‌های متنوع کشورها در سرویس پخش آنلاین نتفلیکس به‌کار می‌آیند.