ساده و بی‌بخار

درام‌های ورزشی، به‌خصوص اگر در باب زندگی یک قهرمان ورزشی باشند همیشه مخاطبان را متوجه خود می‌کنند. به‌طور کلی سیر زندگی یک انسان معمولی و رسیدن او به عرصه‌های جهانی برای مخاطب عادی سینما همیشه مملو از هیجان است. به‌‌دلیل همین هیجان درونی در این آثار است که کارگردان‌ها سعی می‌کنند بیشتر به زندگی شخصی کاراکتر اصلی داستان بپردازند تا مخاطب از هر جنبه‌ای با او هم‌ذات‌پنداری کند. اما گاهی پیش می‌آید که کارگردان فریب این هیجان درونی را می‌خورد و اثر خود را به‌دور از هر تعلیقی مقابل مخاطب قرار می‌دهد. در فیلم «نیمی از من» نیز کارگردان دچار چنین بحرانی در قصه‌گویی خود شده است.
یانا مادری مجرد با دو فرزند دختر است که در رشته‌ی سوارکاری نمایشی مشغول تمرین و آماده شدن برای مسابقات کشوری و جهانی است. او صاحب یک بار است و با مرد جوانی آشنا می‌شود. این مرد یکی از بزهکاران کوچک در مواد مخدر است و همین روی زندگی شخصی یانا تأثیر می‌‌گذارد. اما یانا قرار است با چالش بزرگ‌تری مواجه شود و آن هم قطع نخاع در اثر یک سانحه است. فیلم قرار است ناامیدی‌ها و دوباره برگشتن یانا به زندگی را برای ما به‌تصویر بکشد.
نحوه‌ی ورود فیلم به زندگی یانا و فلش‌بک‌های مقطعی در زندگی شخصی او در پاره‌ی ابتدایی فیلم آن چنان آشفته است که مخاطب را در جایی از تماشای آن پشیمان می‌کند. کارگردان سعی کرده با روایتی غیرخطی در پاره‌ی اول فیلم را دچار نوعی پیچش روایی کند. اما باید گفت او بیشتر خود را دچار سردرگمی کرده است و تا رسیدن به این نتیجه وارد پاره‌ی دوم می‌شود و به‌نظر در این پاره درس عبرت گرفته و روایت را تا پایان فیلم خطی ارائه می‌دهد. فیلم شخصیت‌پردازی ندارد. اگر برخلاف روایت از هم گسیخته‌ی خود دارای شخصیت‌پردازی خوب بود می‌توانستیم انتظار یک اثر متوسط را در ژانر درام ورزشی داشته باشیم. اما نه یانا، نه فرزندان‌اش، نه مادرش، نه دوست‌پسرش و نه همکار و مربی‌اش هیچ‌کدام به مراحل ابتدایی یک کاراکتر جا افتاده در یک اثر نمی‌رسند.
ضعف اساسی دیگر فیلم متوجه بازیگران آن است. این بازیگران در حالت عادی هم نمی‌توانند قالب یک شخصیت ساده را به خود بگیرند. این درام ورزشی نیاز به بازیگرانی داشت که بتوانند کمی با شخصیت‌ها دچار هم‌ذات‌پنداری شوند. در بیشتر سکانس‌ها شاهد این هستیم که بازیگران در تقابل‌های پینگ‌پنگی بین یکدیگر دچار کمبود هستند و فیلم را از ارزش ابتدایی یک اثر جدا می‌کنند. جالب آنجاست که کارگردان خود را در تمام فیلم دور نگه داشته است و حتی در برخی صحنه‌ها متوجه این هستیم که بیش از یک برداشت گرفته نشده است. در انتهای می‌توان چنین گفت که فیلم «نیمی از من» نشانی از یک درام ورزشی ندارد و نمی‌تواند مخاطب علاقه‌مند به این ژانر را راضی نگه دارد.