«ابره» و «اکنه» که خواهر و برادر هستند در حال مشاجرهای کودکانه دیده میشوند. پدر خانواده با دیدن آنها به میان این مشاجره میآید و سعی میکند فرزندان خود را از هم جدا کند و البته که موفق هم میشود. پدر و مادر قرار است بعد از مدتها دونفری به رستوران بروند و کمی با هم خلوت کنند اما تلفنی که از سرکار مادر به او میشود، برنامهی این دو نفر را خراب میکند. پس پدر اگرچه از این اتفاق ناراحت شده است اما شب را در کنار فرزندان خود با شادی میگذراند. در ادامه شادی این خانواده با اتفاقی تلخ خراب میشود.
فیلم «صفت ارثی» داستان اعضای یک خانواده است که متوجه میشوند فرزند شش سالهی پسرشان دچار یک بیماری موروثی شده است و باید در تمام زندگیاش با این بیماری دستوپنجه نرم کند و آن را همراه خود داشته باشد. این بیماری که نوعی بیماری خونی است در شرایط استرس و هیجانات زیاد عود میکند و باعث میشود حتی زندگی عادی این فرد نیز دچار اختلال گردد. از این روست که با ورود این بیماری زندگی تمام خانواده تحت تأثیر این اتفاق قرار میگیرد. پدر مدام با مادر مشاجره دارد که چرا او بیش از اینکه به خانوادهاش توجه کند به شغلاش توجه میکند و نمیتواند زمان بیشتری را با پسر بیمارش باشد. نیز دختر خانواده از اینکه پدر و مادرش مدام به برادرش توجه دارند ناراحت است و همهچیز در هم ریخته دیده میشود. داستانی با طرحی ساده و تکراری که اگر کارگردان و نویسنده حتی به همین طرح نیز بیشتر توجه کرده بودند میتوانستند داستانی عمیقتر و زیباتر را ایجاد کنند. اما همهچیز در این فیلم سطحیست و یک نمایش تکراری از خانوادهای دچار مشکل که حتی برای حل مشکلات خودشان هم کاری انجام نمیدهند. در ابتدا فیلم سعی کرده با نشان دادن خانوادهای شاد رخ دادن اتفاق ناراحتکنندهی بعدی را تحت تأثیر قرار دهد و بیننده را با خود همراه کند. در ادامه نیز کودک بیمار مدام دچار دردهای شدید میشود و سپس پدر و مادر به خاطر این اتفاق مشاجره میکنند و تمام فیلم در همین چرخهی بیهوده میگذرد و بیننده را با اتفاقات تکراری خود خسته میکند. همهچیز کنار هم قرار گرفته است تا با بازی با احساسات مخاطب روند فیلم پیش رود و بتواند برای خود مخاطبی بیابد. از سوی دیگر بازی بازیگران هم بسیار بد و مصنوعی است و حتی اجازهی باور اتفاقات رخداده را هم به بیننده نمیدهد. اصرار بازیگران و فیلم برای صحبت کردن به انگلیسی نیز در ایجاد این عدم ارتباط موثر بوده است و سؤالی اساسی را برای بیننده ایجاد میکند که چرا یک فیلم نیجریهای باید به زبان انگلیسی ساخته شود به طوری که حتی شنیدن سخنان آنها نیز سخت گردد؟!