اولین اثر بلند سینمایی «چن نیِن-کو» در سینمای تایوان درامی آرام و در عین حال دردآور است. او به درون دانشآموزان گنگ رفته که نه صدایی را میشنوند و نه صدایی از آنها بلند میشود. اولین ضربهای که کارگردان به مخاطب خود میزند عنوان فیلم است که کاملاً بهصورت ایهامی اشاره به معنای دورِ جنگل و ارتباط آن با توحش جامعهی انسانی دارد.
فیلم روایتی پلهپله و در عین حال دور گونه دارد. از یک سو ما را با سیری از اتفاقات درگیر میکند که قدمبهقدم فیلم را سیاه و سیاهتر میکنند و از سویی دیگر در پرداخت به علتهای این اتفاقات خود را در دایرهای بسته قرار میدهد. کارگردان به یکی از اصول مهم سینمای مؤلف پایبند است و فقط خود را همچون واسطهگری میان کاراکتر و مخاطب قرار میدهد. کارگردان در فیلم خود دچار غلیان احساسات نمیشود و در آن حکم صادر نمیکند. او سیر اتفاقاتی را بهتصویر میکشد که در عین عذابآور بودن طعم تلخ واقعیت را از ذهن مهاطب دور نمیکنند.
چانگ به یک مدرسهی مخصوص ناشنواها میرود و قرار است بهدور از جامعهی بیرون که او را غیرمعمولی مینامند با افرادی که نقص یکسانی با او دارند به ادامهی تحصیل بپردازد. در بدو ورود خود با «به به» که دختری فعال و سرخوش است آشنا میشود. فیلم بدون اینکه بخواهد مقدمهچینی برای نقطهی عطف اول خود داشته باشد وارد آن میشود. روزی مانند روزهای دیگر، چانگ سوار اتوبوس مدرسه میشود و روی صندلی خود مینشیند. اما طبق معمول «به به» روی صندلیاش نیست. کولهی او روی صندلیست اما خودش حضور ندارد. به انتهای اتوبوس نگاه میکند و متوجه میشود گرمکنهای دانشآموزان پسر همچون پردهای مانع از دیدن ردیف آخر میشود. با کنار زدن آنها متوجه میشود که چند پسر در حال تجاوز به آن دختر نوجوان هستند.
فیلم «جنگل صامت» با ایهام زیبایی که ایجاد کرده کنایهای به جامعهی بیرونی هم میزند. در این مدرسه تمام تجاوزها در سکوتی خفقانبار رخ میدهند. هیچکدام از دانشآموزان صدای فریاد قربانی تجاوز را نمیشنوند. اما مسئولین مدرسه نیز که هیچ مشکل شنوایی ندارند ناتوان از شنیدن این ضجهها هستند. کارگردان این اشکال را متوجه این دانشآموزان نمیداند بلکه برعکس جامعهی بیرونی را اولین مهرهی این دومینوی شوم میداند. خانم «چن نیِن-کو» در روایت خود تمام این عوامل را بهتصویر کشیده است. او قصد ندارد مخاطب این فیلم دچار ترحم نسبت به قربانیان تجاوز شود. او سعی دارد با بهتصویر کشیدن برخی علتهای مهم و تأثیرگذار در رخ دادن این فجایع اجتماعی مخاطب را کمی به فکر وادارد. کلیدجملهی او در این فیلم میتواند «قربانی تجاوز شاید روزی خودش متجاوز شود» باشد. باید گفت که در بهتصویر کشیدن آن کاملاً موفق بوده و مخاطب فیلم در انتها دچار تأمل در باب این موضوع میشود. بههمین علت است که میگوییم یکی از علل گیرا بودن چنین درامی حکم صادر نکردن فیلمساز است. فیلم «جنگل صامت» فریادهایی خاموش در میان جنگل متمدن بشری در هزارهی سوم است که بخشی از آن را در نقطهای روی کرهی خاکی بهتصویر میکشد.