در زنجیره‌ی اتفاقاتی که به‌خوبی بیان نمی‌شوند

مهمانی بزرگی در خوابگاه پسران تشکیل شده و بیشتر پسران و دختران دانشگاه در این مهمانی درحال رقص و نوشیدن و انجام بازی‌های مختلف هستند. «کایلی» یکی از دانشجویان که البته با خانواده‌اش زندگی می‌کند برای اینکه مجبور نشود شب را تا خانه رانندگی کند از «اِلری» و «شایلین» می‌خواهد که شب را در اتاق آنها در خوابگاه بگذراند. از این‌روست که الری نسبت به کایلی به‌نوعی احساس مسئولیت می‌کند. پس زمانی که قصد رفتن به خوابگاه را دارد به دنبال کایلی می‌گردد اما او را نمی‌یابد. تا اینکه به اتاق «بو» دوستِ صمیمی برادرش؛ «وِس» می‌رسد. درِ اتاق قفل است و زمانی که الری در می‌زند، بو در را باز می‌کند. الری، کایلی را بیهوش بر روی تخت می‌بیند و وس نیز درحالت بیدار و خوابی گوشه‌ی تخت دیده می‌شود. تنها بو کسی‌ست که هوشیار در آن میان ایستاده است.
فیلم «زنِ جوانِ متعهد» یکی از فیلم‌های به‌یادماندنی سال ۲۰۲۰ بود که در آن دختری جوان در یک مهمانی دانشگاهی از سوی عده‌ای از پسران دانشگاه مورد تجاوز واقع می‌شود و همین امر باعث خودکشی و مرگ او خواهد شد. فیلمی که در آن دوستِ صمیمی این دخترِ جوان قصد انتقام از این پسران را می‌گیرد و اتفاقات زیادی در این مسیر برای او و دیگر افراد می‌افتد. فیلمی تأثیرگذار که سعی کرده است به گوشه‌هایی از احساسات این دختران جوانی که هر کدام به‌نوعی قربانی این اتفاقات شده‌اند، بپردازد. فیلم «مراسم عضویت» نیز دقیقاً با همین سوژه آغاز می‌شود اما این بار داستان قرار است انتقامی خونین را در برابر چشمان ما قرار دهد.
فیلم «مراسم عضویت» را شاید بتوان اسلشری ترسناک دانست که در آن قاتلِ نقاب به صورت به شکلی بی‌رحمانه و بدون هیچ تعللی دست به کشتن دانشجویان دانشگاه و کسانی که در آن مهمانی بزرگ به خوش‌گذرانی می‌پرداختند، می‌زند و دلایلی نیز برای انجام کار خود دارد. دلایلی که تا سکانس‌های پایانی داستان برای تمام دانشگاه و البته ما ناشناخته است. این ناشناخته بودن و ندانستن اینکه قاتل چه کسی است به‌راحتی می‌تواند ما را در برابر فیلم بنشاند و مشتاق به دیدن فیلم کند. همه‌چیز نیز در فیلم تا همان سکانس‌های انتهایی با کمی اغماض به‌خوبی پیش می‌رود و ما از اتفاقات رخ داده هم ترسیده‌ایم و هم با آن همراه بوده‌ایم. بازی بازیگران فیلم نیز در این میان در اثرگذاری اتفاقات حائز اهمیت بوده‌اند. اما در لحظه‌ای که قاتل چهره‌ی خود را برای ما رو می‌کند انگار همه‌چیز به‌نوعی ساده گرفته شده و ما احساس خواهیم کرد فیلم انگیزه‌های قاتل را دست‌کم گرفته و نتوانسته است به‌خوبی به آنها توجه کند و بپردازد. ازاین روست که احتمالاً فیلم در پایان آن ما را ناامید خواهد کرد. چرا که ما منتظر اتفاقی بزرگ‌تر بودیم و فیلم با توجه به اتفاقاتی که در مسیر خود داشته است و توجه نسبی‌ای که به مسیر خود کرده باید می‌توانست پایان خود را هم به همان‌ اندازه مهم و باشکوه ایجاد کند و به قاتل خود توجه بیشتری نیز بنماید. درصورتی که پرداخت نادرست به قاتل تمام انگیزه او را برای انجام این همه قتل خونین زیر سؤال برده است. اگرچه در این میان داستان‌ِ اتفاقات گذشته که در دانشگاه رخ داده هم دست‌کم گرفته شده و به بعضی شخصیت‌ها مانند بو و اطرافیان‌اش هم کمتر توجه شده است. درواقع می‌توان اینگونه گفت که این فیلم نیز به‌مانند بسیاری از فیلم‌های دیگری که تاکنون مرور کرده‌ایم با پرداخت بیشتر به شخصیت‌ها و عمق داستان خود می‌توانست بهتر دیده شود و ما را نیز درنهایت راضی‌تر از آنچه دیدیم، کند.
فیلم «مراسم عضویت» در میانه‌ی خود ما را به یاد سری فیلم‌های «جیغ» نیز خواهد انداخت و مرد نقاب به صورت با وسیله‌ی در دست‌اش می‌تواند تداعی همان افراد نقاب‌دار در این فیلم‌ها باشد اما هرگز آن استرس و هیجان موجود در این سری فیلم‌ها را نمی‌تواند به ما انتقال دهد.