هیت‌من‌های خونسرد نیاز سینمای اکشن

سینمای اکشن هرقدر خود را دچار گستردگی کند باز هم به بعضی کلیشه‌های خود نیاز دارد چون مخاطب این سینما آن‌ها را طلب می‌کند. «هیت‌من»ها یکی از همین کلیشه‌ها هستند؛ قاتلان خونسردی که همیشه رگه‌هایی از انسانیت درون آنها وجود دارد و همین باعث می‌شود تا در فیلم نقاط عطف ایجاد شود. آنها قهرمان داستان خود هستند و در این راه همیشه با دوراهی اخلاقی‌ای که کارگردان مقابل آنها قرار می‌دهد مواجه هستند. برخی از آنها با جان خود مسیر را انتخاب می‌کنند و بعضی دیگر همچون آشیل مقاوم در برابر هر زخمی هستند. کارگردان‌های سینمای اکشن همیشه در حال آزمون‌و‌خطا هستند تا همچنان بتوانند این کاراکترهای جذاب را در داستانی نو مقابل دیدگان مخاطب قرار دهند. به‌همین دلیل است که بیشتر آثاری که یک قاتل خونسرد در آنها کاراکتر اصلی است با موفقیت روبه‌رو نمی‌شوند. اما همین آزمون و خطاها باعث می‌شوند تا از درون‌شان شخصیت‌هایی چون «رابرت مک‌کال» یا «جان ویک» بیرون بیایند و مخاطب این ژانر و استقبال‌اش از آن باعث ایجاد فرنچایزها شود.
«برد ترنر» نیز با همین تعاریف در ذهن دست به ساخت فیلم «عامل اصلی» زده است. اما خود او هم می‌دانسته که با‌توجه به کارنامه‌ی فیلم‌سازی متوسط‌اش مخاطب هم انتظار تماشای یک اثر کاملاً متمایز را ندارد. فیلم داستان هیت‌منی بازنشسته با نام «نیکلاس» است که در شهرستانی کوچک مشغول زندگی روتین خود است. اما سازمانی که نیکلاس برای آنها کار می‌کرده مأموریتی جدید را به او می‌دهند تا با انجام موفق آن دیگر برای همیشه رابطه‌اشان قطع شود. به‌طور حتم این پلات برای شما و هر مخاطب دیگر ژانر اکشن بسیار آشناست و احتمالاً حدس خواهید زد که در ادامه با چه نقاط عطف و سکانس‌هایی مواجه خواهید بود. باید گفت که بی‌شک حق با شماست. اما ترنر در همین شاکله‌ی کلیشه هم سعی نکرده فیلم خود را دچار هیجان‌های مضاعف آثار اکشن کند. در نتیجه فیلم عقیم باقی می‌ماند و شخصیتی در آن شکل نمی‌گیرد. حتی استفاده از بازیگرانی چون «بری پپر»، «ایو هارلو»، «کالم فیوره» و «گرگ بریک» هم نتوانسته کاراکترها را به‌بار بنشاند. زمانی که کاراکترها ساخته نشوند، داستان نیز دچار از هم پاشیدگی می‌شود. مخاطب امروزی سینمای اکشن با کوله‌باری از صحنه‌های «هدشات» و درگیری‌های مختلف پای آثار جدید این ژانر می‌نشیند. این مخاطب به‌دنبال قصه است و زمانی که فیلم‌ساز نتواند چنین قصه‌ای را به او بدهد، لاجرم از فیلم فاصله می‌گیرد. ترنر در اثر ۸۵ دقیقه‌ای خود حتی سعی نکرده روی صحنه‌های اکشن و درگیری کمی تأمل کند. فیلتر خاکستری روی تصاویر که قرار بوده سردی حاکم بر روابط را نشان دهد نیز باعث شده تا رابطه‌ی مخاطب و صحنه‌های درگیری دچار نوعی انفصال شود.
فیلم «عامل اصلی» اثری متوسط رو به پایین است و نتوانسته فضایی را که مخاطب امروزی سینمای اکشن طلب می‌کند به او بدهد.