«والری» پرستاری تازهکار است که قصد دارد اولین روز کاری خود را در بیمارستانی در شرق لندن آغاز کند. او پس از یک مصاحبهی دشوار با سرپرستار مشغول به کار میشود. اولین روز کاری او که بهنوعی افتتاحیهی فیلم نیز محسوب میشود تمام کاراکترهای تأثیرگذار در فیلم را بهتصویر میکشد. دوربین دچار هیچ نوع جامپاسکر و برش ناگهانی نمیشود و بهآرامی مخاطب را همراه با والری به این سو آنسوی بیمارستان میبرد. سکانس افتتاحیهی فیلم همچون پلان یک معمار از لوکیشنی است که حوادث در آن رخ خواهند داد.
«کورینا فیث» در اولین اثر جدی خود مخاطب را با درونمایهای آشنا برای جامعهی زن روبهرو میکند. این درونمایه چیزی جز تجاوز نیست. سالهاست که در اخبار مختلف خبر تجاوز به کودکان و زنان هر انسانی را به فکر میبرد که مرز بیاخلاقی کجاست. فیث در فیلم خود این درونمایه را درون ظرف دلهره قرار داده است. او با بازی تصویری ترس و دلهره دنیای پر از رنج قربانیان تجاوز را نمایش میدهد. این ترس همان واقعیتی است که این قربانیان سالها با آن زندگی میکنند. اما فیلم شعارزده نیست و بههمین سبب بوده که کارگردان این ژانر را برای اثر خود انتخاب کرده است. گویی کاراکترهای فیلم نشان از افراد جامعه دارند؛ برخی خود قربانی تجاوز هستند. برخی دیگر خود را در میان متجاوزان میبینند و برخی دیگر شاهد تمام این ماجراها هستند و تنها واکنششان سکوتی مرگبار است. فیث گویا بیش از خود متجاوز از نظارهگران و شاهدان ساکتِ تجاوز و آزار جنسی متنفر است. در این فیلم والری تبدیل به کالبد روح خسته و پر از درد «گیل» میشود و شروع به گرفتن انتقام میکند.
محتوایی که چنین خشمگینانه است را باید در فرمی قابل قبول مشاهده کرد تا لذت بصری اثر نیز دو چندان شود. فیث یک بار در طول فیلم خود از دیزالو استفاده میکند و در این برهمگذاری تصاویر چهرهی والری و گیل را روی یکدیگر قرار میدهد. نورپردازی هوشمندانهی فیلم با فیلترهای استفادهشدهی بهجا باعث میشود تا تاریکی درون فیلم به مخاطب هم رسوخ کند. فیلم «قدرت» بهطرزی کنایهآمیز دنیای واقعی اطراف ما را در راهروهای تاریک یک بیمارستان بهتصویر میکشد. فیث در جایی که بخواهد توسط کاراکترهای خود فریاد میزند تا مخاطب نیز مرز بین این دو دنیا را گم نکند. او تا جایی که میتواند رنگ را از تصویر خود میگیرد و سعی میکند با ایجاد کانترست بین دو رنگ فضا را دهشتناکتر کند.
فیلم «قدرت» نگاهی دوباره به خشم زنانه علیه متجاوز جنسی است. کارگردان این فیلم سعی کرده با استفاده از تمام فاکتورهای ژانر دلهره این مفهوم را در اثر خود نهادینه کند. به همین علت است که مخاطب سینمای دلهره نیز از این فیلم و فضایی که میسازد لذت خواهد برد.