نسخه‌های ضعیف از فیلم‌های قوی

«چارلز» نویسنده‌ی معروف داستان‌های جنایی است که بعد از مرگ «الویرا»، همسر اول‌اش، دیگر نتوانسته است داستانی بنویسد. او مدام کاغذها را سیاه و سپس پاره می‌کند و هیچ چیز فایده ندارد. «روث»، همسر دوم چارلز، که پدرش ناشر است اما امیدوارانه به این فکر می‌کند که چارلز دوباره می‌تواند به مانند گذشته داستان‌های جذابی را بنویسد. همه چیز به نظر عادی می‌آید تا اینکه چارلز برای الهام گرفتن از کار یک احضارکننده‌ی روح برای داستان‌اش، از «مادام آرکاتی» می‌خواهد به خانه‌ی آنها بیاید. آمدن مادام به خانه‌ی آنها اما باعث رخ دادن اتفاق عجیبی می‌شود و روح الویرا را وارد این دنیا می‌کند. ورود الویرا و دیده شدن‌اش تنها توسط چارلز باعث ایجاد اتفاقاتی در داستان می‌شود که همه‌چیز را دگرگون می‌کند.
فیلم «روح سرخوش» اولین بار در سال ۱۹۴۵ توسط «دیوید لین» به تصویر کشیده شد که خود فیلم براساس یک نمایشنامه‌ که در سال ۱۹۴۱ به اجرا درآمده بود، ساخته شده بود. فیلم «روح سرخوش»؛ محصول ۲۰۲۱ درواقع نسخه‌ی جدیدی از این فیلم کمدی است که سعی کرده با ایجاد تغییرات در جزئیات داستانی خود فیلمی متفاوت ارائه دهد. طرح کلی دو فیلم شبیه به هم است و در هر دو فیلم ورود الویرا به داستان باعث ایجاد اتفاقاتی در آن می‌شود. همچنین پایان دو فیلم هم به مانند هم است اما همانطور که گفته شد جزئیات رخداد اتفاقات با هم کمی فرق می‌کند. کسانی که نسخه‌ی اصلی این فیلم را دیده باشند احتمالاً بسیار از دیدن آن و داستان بکر و البته خنده‌دارش لذت برده‌اند. فیلم در نسخه‌ی اصلی قابل‌باورتر است چراکه فضای ساده و استفاده از بازیگران متبحر در آن باعث شده بیننده بتواند با داستان ارتباط بیشتری برقرار کند. حتی به نظر می‌رسد کاراکترهای آن نیز هر یک برای بودن در داستان دلایل خاص بهتری را دارند. اما در نسخه‌ی جدید، فیلم در تمام موارد ذکر شده دچار کاستی است.
در ابتدا چیزی که در این فیلم تازه بیش از همه نمود پیدا می‌کند فضای پیرامونی و در کل میزانسن فیلم است. به‌نظر می‌رسد فیلم بیش از اندازه لوکس و پر از زرق‌وبرق شده است و آن فضای مرموز گذشته را ندارد. تمام اتاق‌ها و رنگ‌های آنها و حتی لباس‌هایی که بازیگران می‌پوشند همگی به نوعی انتخاب شده‌اند که در داستان جلب توجه کنند. درنتیجه فیلم دیگر سادگی گذشته را ندارد و توجه زیاد به این فضا باعث توجه کمتر به عمق شخصیت‌ها و داستان شده است. دومین اتفاقی که در این فیلم رخ داده است خود داستان و شخصیت‌های آن است. فیلم چنانکه باید به کاراکترهای خود نپرداخته است. به ویژه شخصیت مادام که کاملا‌ً دور و حتی جدا از داستان است و انگار فقط وجود دارد تا گره‌های داستانی را به نوعی از میان بردارد. حتی شخصیت چارلز و ارتباط‌اش با دو همسرش نیز دست کم گرفته شده است. از سوی دیگر فیلم قرار است کمدی باشد اما ما جز اصل داستان هیچ کمدی خاصی را نمی‌توانیم در فیلم ببینیم. حتی دیالوگ‌ها نه تنها طنزآمیز نیستند که خسته‌کننده هم می‌باشند و در بیشتر موارد بیننده را از موضوع فیلم دور می‌کنند. اما با تمام این موارد اصل داستان آنقدر جذابیت دارد که بیننده‌ای که نسخه‌ی اصلی فیلم را ندیده است می‌تواند به راحتی به پای آن بنشیند و از آن لذت هم ببرد. اما پیشنهاد می‌کنم از نسخه‌ی اصلی نیز غافل نشود.