خوشی را در دردها باید یافت

سینمای شرق همواره ما را با شگفتی مواجه می‌کند چرا که؛ آسیای شرقی نه زرق‌و‌برق هالیوودی دارد و نه رقص‌های بالیوودی. اما آنچه در آن‌ها موج می‌زند سخن از انسان و انسانیت، خانواده و عشق است و این بار کشوری که در جنوبی‌ترین قسمت آسیای شرقی‌ست و جزو پرجمعیت‌ترین کشورهاست، ما را شگفت زده و مدهوش می‌کند. داستانی شیرین، با بازی‌هایی خالق‌العاده از بازیگرانی که هیچ‌کدام نه اسکاری برده‌اند و نه حتی شاید اسکاری را ببرند.

فیلم «روزی درباره امروز صحبت خواهیم کرد» داستان زندگی یک خانواده متشکل از پدر و مادر و یک برادر و دو خواهر است که هر کدام با مشکلاتی در حال دست‌و‌پنجه نرم کردن هستند که دیگری از آن اطلاع ندارد. خانواده‌ای به ظاهر شاد و خوشحال، با داشتن همه‌گونه امکانات. دخترانی که یکی معمار است و دیگری مجسمه‌ساز و پسری که در پشت صحنه‌ی بزرگترین بند‌های موسیقی کار می‌کند. از بیرون همه شاد و راضی و خوشحال زیست میکنند، اما در درون هر یک چه اتفاقاتی می‌افتد؟ روح هر کدام با چه در حال مواجه شدن است؟مادر که همیشه ساکت است و گوش به فرمان پدر و فرزندانی که آن‌ها هم باید گوش به فرمان پدر باشند.
فیلمی که گوشه‌هایی از جامعه‌ی مردسالار را به خوبی و به وضوح برای ما آشکار می‌کند و اثرات آن را بر روح و روان همسرش و فرزندانش و حتی خود پدر نشان می‌دهد. پدری که همسر و فرزندانش را بسیار دوست می‌دارد و هر عملی که در گذشته انجام داده و یا در حال، انجام می‌دهد برای خاطر آن‌هاست. اما آیا کافی‌ست؟ آیا درست است؟ آیا کسی به پدر هرگز گفته بوده که کاری جز این باید کرد؟ از همان ابتدا حفره‌ای را در خانواده می‌شود دید، حفره‌ای که از رازی سخن می‌گوید که در گذشته رخ داده. گذشته‌ای که حال دارد خود را و اثراتش را بیشتر و بهتر نشان می‌دهد. رازی که از رازهایی می‌گوید که در همه‌ی خانواده‌ها وجود دارند و اما چه زمان این رازها سر برخواهند آورد و چگونه؟

فیلم «روزی درباره امروز صحبت خواهیم کرد» به خوبی اتفاقات گذشته را در میان اتفاقات حال، جای داده و ما را به اندیشیدن و کندوکاو در رابطه با رازی که هنوز نمی‌دانیم چیست، مشتاق می‌کند. فلش‌بک‌هایی که به عقب می‌روند و دوباره بازمی‌گردند و ما را بیشتر با هر یک از شخصیت‌ها آشنا می‌کنند‌. بازی بازیگران نیز بی‌نظیر است. آن‌قدر روان و ساده و بدون هیچ اشکالی بازی می‌کنند که باورنکردن شخصیت‌ آنها غیرممکن است. به شخصیت‌ها نیز خوب پرداخت شده و ما به راحتی با آنها ارتباط برقرار می‌کنیم تنها مشکلی که در رابطه با اشخاص وجود دارد، شاید وجود شخصیت کالی است، شخصیتی که به‌نظر بیش از اندازه هوشیار می‌آید؛ برای پسر جوانی در آن سن، این همه تفکرات بزرگ شاید کمی غیرممکن باشد، گاهی حتی جملاتی که بکار می‌برد شعاری به‌نظر می‌رسیدند. اگر این شخصیت شباهت بیشتری به پسران جوان می‌داشت و یا حتی از شخصیتی با سن بیشتر استفاده می‌شد روند داستان واقعی‌تر به نظر می‌آمد.
استفاده از محیط و رنگ و حتی نوع لباس پوشیدن شخصیت‌ها در باورپذیر بودن فیلم نیز بسیار کمک کرده است. از این روست که دیدن این فیلم لذت‌بخش است آن‌قدر که شاید هرگز متوجه گذر زمان هنگام دیدن آن نشویم.